TÍZKAN Viðtal við ungfrú Rut Guðmundsdóttur. „llásumar er nú —", þótt við getum ef lil að leyti ár hvert, og liún svarar af greiðvikni vill ekki sagt, - - „og bvergi freniur", og allt í ölliini spiirniiigum, skynsamiegiini og óskynsam- kringum okkur iðar íslenzka náttúrah aí' lífi, legiim, sem við leggjum fyrir liana varðandi duttl- sínii bógláta lífi, sem lienni er eiginlegt. Slíkt tmga tízkunnar. líf ætti okkur Islendingum líka að vera eigin- — Það var erfitt að komasl þarna inn, megið legt, því að við getum ekki skapað um land þér' trúa, segir hún. Tízkiikóujiarnir varðveita okkar, né gengið fram hjá þeirri staðreynd, að nýjustii „uppfinningar" sínar næstum því eihs við erum Islendingar — énda þótt lieimurinn og hernaðarleyndarmál. Það er til dæmis bannað liaí'i gripið inn í Ufnaðarháttu okkar — nema að birta myndir af fyrstu sýningum bverrar árs- með slæmri litkomu. tíðar, fyrr en mánuði eftir að þær fara fram. En heimurinn befur gripið inn, og fram lijá Og þeir, sem eitlhvað eru við riðnir tízkubús þeirri staðreynd verður beldur ekki komizt, enda oða fataverzlanir, eru langt frá því að vera þar liljótum við að beygja okkur undir það að vera velkomnir gestir. En ég slapp. Iiluti af Iioiium, þó að sumum okkar virðisl ýmsir i — Og livað er nýtt? aðrir gera það á miður skynsanilegan bátt og — Það eru aðallega smáskreytingar, svo sem fíagnkvæmt, en þaimig verður það ef til vill alltaf, í krögum, uppslögum og vösum, annars eru beild- því miður, — eða eigiim við heídur að segja, arlínurnar þær sömu og 1950. Axlalínuruar eru sem betur fer? eðblegar og fer eftir byggiiigu bverrar konu, bvort Og þegar við spyrjum: Hvað er að gerast í stopp er notað eða ekki. Mittislínan er eðlileg beiminum? — meinum við ekki alltaf það sama. og á réttum stað. (1 raun og veru erum við jafnt l'egar fyrir karlmönnunum vakir aðeins stjórnar- kheddar í nýjustu tizku í flík síðan í fyrra og niyndun í Frakklandi cða Kóreustríðið, viljvun f'lík keyptri í ár). við konurnar líka gjarnan fá að vita, bvað' er Það', sem breytzt liefur, eru battarnir og liár- greiðslan. Stutta hárið er komið úr tízku. Hárið' er oftast greitt slétt frá enninu og tekið sanian á mismunandi hátt í hiiút í hnakkanum. Þessi hárgreiðsla klæðir því miður ekki alla, en er mjög falleg á þeim, sem fer bún vel. Að vísu að gerast í París - - með öðrum orðum, livað nýtt er uppi á teningunum í tízkulieimiiium. Scm sé, enn eitt dæmi um alvöruleysi og létt- úð konunnar! En meðan konan delur eim hugsað um föt ( — og karlmaðurinn um mat), meðan börnin myndi fólk, sem skryppi til Parísar núna og eru börn með bros í auga í staðinn fyrir alvöm befði heyrt mig lýsa þessu yfir, segja: „Þetta fullorðinsáranna markaða í unga drætti sína, get- er bannsett vitleysa. Frönsku stúlkurnar eru með ur heimurimi ekki verið lengra kominn en að stutt hár!" En það er nú einu sinni þannig, ramba á glölunarbarmi sínum. Og í þeirri bjart- að við getum ekki látið hárið á okkur vaxa sýnu von, að enn sé tóm til að velta fyrir sér í einu vetfangi, og ég skýri einungis frá því, friðsamlegum málefnum, göngum við á vit ung- sem tízkufrömuðirnir sýndu og mim að öllum frú Rutar Guðmundsdóttur, forstöðukonu fyrir líkindum ryðja sér til rúms, því að við erum kjólaverzhininni Gullfoss, til að' leita forvitni okk- víst flestar nægilcga miklar Evudætur til að ar úrlausnar. elta hvaða vindgust, sem blæs úr þeirri áttinni, Ungfrú Rut fór til Parísar og Lundúna í vor ef bann stangast ekki allt of mikið við skyn- til að vera viðstödd fyrstu sýningu tízkubúsanna semina. á sumarfalnaðinum, sem fara frani þar um svip- Hatlarnir eru í samræmi við bárgreiðslurnar. 19. JÚNl 37
Beinir tenglar