19. júní

						Sigrún Guðbrandsdáttir,

kennari vit) barnadeild Vogaskóla.

DÖNSKUKENNSLA I BARNASKOLUM

„Þú byrjaðir dönskukennslu 1 tíu ára bekk.

Hvers vegna gerðirðu það?"

„Ég fékk sæmilega læsan sjö ára bekk haustið

1964. Þess vegna gat ég byrjað fyrr á átthagafræði

og öðru námsefni, sem kennt er í átta ára bekk.

I níu ára bekk lét ég þau síðan lesa landafræði

og kristin fræði, sem venjulega eru kennd í tíu

ára bekk. Við þetta losnuðu tímar í tíu ára bekk,

og fékk ég ieyfi skólastjóra til að ráðstafa þeim að

vild. Mig hafði oft langað til að reyna málakennslu

með ungum börnum og þá helzt dönsku. Ræddi

ég nú málið við foreldra barnanna, og leizt þeim

öllum vel á að hefja dönskunám."

„Hvernig komstu dönskunni fyrir á námsskrá?"

„Eins og áður getur, hafði ég losað nokkra tima

og setti dönskuna í staðinn. Við lásum fjóra tíma

á viku i þrjá mánuði."

„Hafa börnin gaman af dönskunáminu?"

„Já, það virtist mér yfirleitt. Við lásum Litlu

dönskubókina eftir Ágúst Sigurðsson, en slepptum

stílunum. Auk þess kenndi ég þeim danska skóla-

söngva og smáleiki og reyndi að hafa kennslu-

stundirnar líkari leik en þurru námi."

„Hvernig er árangurinn eftir tveggja vetra

nám?"

„Ég get nú ekki vel dæmt um árangurinn. í

vetur átti ég enga tíma „inni" og varð þess vegna

að setja dönskuna í frjálsa tímann og skjóta henni

inn í aðrar námsgreinar. Við höfum nú lesið Litlu

dönskubókina aftur, skrifað alla stílana og lesið

þrjátiu og fimm kafla í kennslubók Aage Salling,

Lœr at tale dansk. Sum börnin eru farin að lesa

dönsku blöðin sér til gamans."

„Danskan virðist eiga erfitt uppdráttar miðað

við ensku. Hvers vegna er það?"

„Áhugi á ensku er mjög mikill hjá börnum og

unglingum, og valda því efalaust hin miklu sam-

skipti okkar við enskumælandi þjóðir. Sjónvarp

og kvikmyndahús gera sitt til að glæða þann áhuga.

Gamlir fordómar á öllu dönsku eiga sjálfsagt líka

mikinn þátt í andúð barna á dönskunámi."

„Finnst þér ekki nauðsynlegt að kenna eitt Norð-

urlandamál í barnaskólum?"

„Persónulega finnst mér sjálfsagt, að hver ein-

asti íslendingur læri dönsku eða eitthvert annað

Norðurlandamál, og samkvæmt minni reynslu má

byrja á þeirri kennslu í barnaskóla."

Helga Magnúsdóttir, frh. af bls. 8:

„Já, tvimælalaust, t. d. með því að segja börn-

unum sögur, svo að þau læri að hlusta og taka

eftir töluðu orði. Því meir sem foreldrar tala við

börn sín, því meir auka þeir málþroska barnanna.

Það eflir orðaforða þeirra, en hann er hjá mörg-

um afar fáskrúðugur. Börn eiga oft og tíðum

ákveðnar uppáhaldssögur eða -ævintýri, sem þau

vilja heyra aftur og aftur. Hvers vegna þá ekki

að leyfa þeim stundum að segja söguna eða ævin-

týrið sjálfum? En foreldrarnir eiga nú að hlusta

og skjóta inn orðum. Barnið þarf líka að hlusta í

hópi annarra barna, og þess vegna þyrfti stund-

19.  JÚNI

um að segja nokkrum börnum í einu sögu. Börn

þurfa að fá æfingu í að meðhöndla liti rétt og

þekk}a þá, yngri börnum er líka nauðsyn að

föndra, til þess að þreifiskyn þeirra þroskist ásamt

heyrnar- og sjónskyni."

„Þetta hljómaði nú svo fræðilega. Mér sýnist,

að foreldrum veiti ekki af að fá fræðslu um, hvað

þau geta gert fyrir börn sín á hverju aldursstigi

þeim til þroska."

„Menn læra á bílinn sinn og konur á sauma-

vélina. Hvers vegna fara foreldrar þá ekki í Náms-

flokka Reykjavíkur í foreldrafræðslu?"

Framh. á bls. 13.

11