19. júní

						Guörún A. Símonar

Ég var fimmtán ára, þegar ég uppgötvaði, að ég

gat eitthvað sungið. Minn draumur þá var að kom-

ast sem einsöngvari í danshljómsveit Bjarna Böð-

varssonar. Sá draumur rættist, og ég söng með

hljómsveitinni öðru hverju (án kaups, bara ánægj-

an) til tvítugsaldurs. Upp úr því fór ég að verða

alvariega þenkjandi, og mig langaði til að kom-

ast lengra á þessari braut.

Ég fór til Sigurðar Birkis söngmálastjóra, og

kom hann mér inn á svið sígildrar tónlistar, ásamt

Fritz Weisshappel píanóleikara, sem átti engan

sinn líka í að hjálpa ungum og óreyndum söngv-

urum. Hvílíka þolinmæði og prúðmennsku hafði

sá heiðursmaður! Enn þann dag í dag hef ég mjög

gaman af iéttri tónlist, þar get ég slappað af og

verið ég sjálf.                                  Framh. á bls. 30.

Eygló Vikorsdóttir sern brúSan „Olympia" og Magnús

Jónsson i Ævintýrum Hoffmanns.

GuSrún A. Símonar sem „Mimi" í La Boheme.

19.  JÚNÍ

Eygló Viktorsdóttir

Þegar kvennablaðið „19. júní" fór þess á leit

við mig, að ég segði eitthvað um feril minn sem

söngkonu, var ekki laust við að ég færi hálfpart-

inn hjá mér, því að þótt ég sé sísyngjandi og geti

ekki að þvi gert, held ég að það þurfi meira til

en mína getu að fara að hafa það í hávegum.

Upphaflega ætlaði ég ekki að fara út í sönginn

í alvöru. Ég fór í Tónlistarskólann og lærði þar að

leika á fiðlu hjá Birni Ólafssyni. Dr. Urbancic

kenndi mér einnig lítillega á píanó sem aukafag.

Hann var srjórnandi Tónlistarfélagskórsins og var

þar af leiðandi alltaf á höttunum eftir fólki í kór-

inn og hann fékk mig til að gerast meðlimur í

honum. Ég hafði verið sísyngjandi frá því ég man

eftir mér og hafði litla en háa rödd, sem féll vel

inn í kórsöng.                                  Framh. á bls. 31.

27