19. júní

						skrá í Moskvu og Riga, einnig fór ég til Leningrad,

Kiev, Minsk og Lvov.

Ferðafélagar mínir í þessar 5 vikur, sem ég

dvaldist í Sovétríkjunum, voru undirleikarinn minn

Alexander Erochin og túlkurinn.

Okkur kom vel saman, ég sá margt og heyrði.

Þar var farið með mig eins og raunverulega

„primadonnu".

Söngferðalag mitt í Kanada var líka ógleyman-

legt, ég var gerð að heiðursborgara Winnipeg-

borgar með innrömmuðu heiðursskjali og gullnælu.

Þar kynntist ég mörgu góðu fólki, sem reyndist

mér framúrskarandi vel.

Skömmu seinna fór ég til Bandaríkjanna, hélt

hljómleika, settist svo að þar næstu 7 árin.

Að síðustu vildi ég minnast á eitt atvik, sem

kom fyrir mig á námsárum mínum.

Ég fékk það sjaldgæfa tækifæri að syngja í fræg-

asta kvennafangelsi Bretlandseyja, Holloway Goal.

Það er í London.

Þarna voru margar ungar konur. Voru þær mjög

þakklátar fyrir að fá smá-tilbreytingu.

Á leiðinni út úr fangelsinu þurfti ég að ganga

fram hjá klefum þeirra. Stóð þá hver fangi við

sínar dyr, og um leið og ég gekk fram hjá, sögðú

þær einum rómi: „Thank you Miss for your won-

derful singing."

Þá fyrst kunni ég að meta, að ég gat sungið, og

að ég var frjáls manneskja.

Eygló Viktorsdóttir, frh. af bls. 27:

Hjtá Dr. Urbancic var ég búin að syngja í 8

— 10 ár og aðeins notið kennslu í gegnum kórinn,

þegar ég fór að taka einkatíma, aðallega fyrir

áeggjan annarra, og síðan hef ég verið í söngtím-

um af og til, sjaldan oftar en einu sinni í viku,

alltaf með fullum starfstima annars staðar, þar til

síðustu árin, en þá er það líka heimilið, sem krefst

síns tíma og umönnunar, svo að oft er ekki mikill

tími til æfinga.

Söngferill minn byrjaði með því, að ég söng á

nemendatónleikum árin 1956—57 og 1959. Það

var mín fyrsta eldraun, ef ég mætti segja svo. Um

það leyti lék ég í Nei-imx eftir Holberg í Sjálfstæð-

ishúsinu. Það var mjög létt og skemmtilegt hlut-

verk. Einnig hef ég sungið einsöng með ýmsum

kórum. 1 Þjóðleikhússkórnum var ég fyrstu 8 árin

19. JÚNl

sem hann starfaði og fékk síðan nokkur aukahlut-

verk i sýningum í Þjóðleikhúsinu. Staðgengill fyr-

ir aðalsöngkonur hef ég verið í „La Traviata", „II

Trovatore", „Rigoletto" og ,Butterfly". Ég tók við

aðalhlutverkinu í Zardas-furstafrúnni 1964. Það ár

söng ég einnig í íslenzku óperunni „Gerviblómið"

eftir Þorkel Sigurbjörnsson, svo og tvisvar á Sin-

fóníutónleikum, Gildu í „Rigoletto", sem flutt var

í Háskólabíó og sólósópran-hlutverkið í „Requiem"

eftir Mozart með Filharmoníukórnum.

Hjá Þjóðleikhúsinu söng ég Ólympíu eða dúkk-

una í Ævintýrum Hoffmanns 1966 og er það eitt

skemmtilegasta hlutverk, sem ég hef átt við, en

einnig það erfiðasta. Nú síðast söng ég með hinum

nýstofnaða óperuflokki í Tjarnarbæ, í Ástar-

drykknum eftir Donizetti, lítið aukahlutverk, létt

og skemmtilegt. Aðalhlutverkin krefjast oftast

meira raddmagns en ég hef til að bera, svo að með-

hlutverkin eða svokölluð „souperette"-hlutverk, sem

oftast eru létt og lipur, henta minni rödd senni-

lega betur.

Oft hef ég verið að því spurð, hvort mér þætti

ekki leiðinlegt að fá ekki að syngja þau hlutverk,

sem ég æfi sem staðgengill fyrir aðalsöngkonurnar,

sem von er á hingað frá útlöndum, og hvers vegna

ég láti hafa mig í annað eins og það. Ég get svar-

að því til, að það eru ekki alltaf hlutverk, sem ég

mundi ráða við raddlega, enda ekki ætlunin að ég

taki við þeim. Heldur er þetta gert til þess, að

hægt sé að æfa verkið í heild og hinum söngvur-

unum er nauðsynlegt að geta æft samsöng, þar sem

um er að ræða bæði dúetta, kvartetta, aríur með

kórnum o. fl., og er því nauðsynlegt að einhver

æfi fyrir aðalsöngkonuna. Þetta hefur verið góður

skóli fyrir mig, þar sem hingað hafa oft komið

frábærir leik- og hljómsveitarstjórar, og af þeim

hef ég mikið lært.

Um óskahlutverk, sem oftast er um spurt, verð

ég segja, að ekki er neitt eitt hlutverk, sem ég vildi

endilega s^oigja, heldur eru mörg hlutverk, sem

ég vildi að ég gæti sungið með sóma, en það er

annað mál.

Islenzkir söngvarar hafa nú tekið sig saman og

myndað óperuflokk, til þess að geta starfað og æft

árið um kring. öll list krefst þjálfunar, ekki sízt

sönglistin. En þetta er ekki nóg. Það hús, sem þeir

fengu til umráða, er í alla staði mjög óhentugt

til þessa starfs, og er því miður mjög fráhrindandi.

En þeir áheyrendur, sem ekki hafa látið það á sig

Framh. á bls. 34.

31