19. júní

						Heimsókn

að

Bessastöðum

Viðtal við

frú Halldóru Ingólfsdóttur Eldjárn

Skírdagur. — Það er rysjuveður, útsynnings-

hraglandi og rok. Páskahretið ætlar ekki að bregð-

ast okkur. En billinn hennar Eyborgar skýlir okk-

ur notalega í nepjunni. Leiðin liggur suður á Álfta-

nes. Húsfreyjan á Bessastöðum á von á okkur í

heimsókn. Forsetafrúin, Halldóra Ingólfsdóttir Eld-

járn, hefur vinsamlegast orðið við tilmælum rit-

nefndar 19. júní og ætlar að veita okkur viðtal.

Við ökum í hlað. Úfinn sjór glettist við auða

ströndina, vindurinn rífur í bílhurðina, við eigum

fullt i fangi með að hemja okkur í rokinu.

Við knýjum dyra á forsetasetrinu. Elskuleg kona

lýkur upp og býður okkur inn fyrir. Hún tekur

yfirhafnir okkar og vísar okkur inn í stofu til hægri

frá inngangi. Forsetafrúin kemur brosandi á móti

okkur, býður okkur velkomnar og vísar okkur til

2

sætis. Við hreiðrum um okkur i notalegri stofunni

og brátt kemur kaffið. Forsetafrúin skenkir í boll-

ana. Við tölum um daginn og veginn, óþvingað,

léttilega og eðlilega, og smátt og smátt hneigist

samtalið að erindinu, ofurlitlu persónulegu viðtali

við frú Halldóru.

Við nefnum breytinguna í lífi hennar.

„Já," forsetafrúin brosir, „það er rétt, ýmislegt

hefur breytzt, eins og við vissum fyrir fram að

verða mundi. Að því er mig varðar, er það þó

engin gjörbylting, ég er enn húsfreyja á meðal-

stóru heimili eins og ég var áður, og hef sama

fólkið í kringum mig daglega. Og gestakomur voru

nokkuð tíðar hjá okkur áður."

„Hvenær fluttust þér og fjölskylda yðar til

Bessastaða?"

19. JÚNÍ