W A X .1 Minningapopð. Við, sem byggjum þenna hrjóstruga skaga og eigum lifs- afkomu okkar undir auðœfwm hafsins, vvðurkennum*, að hafið er oft stór gjöftdt, e-n við vitwm einnig og hbfum oft fengið það að reyna, >að það krefst stórra fórnn og oft stærri en við höfum efni á að færa\ Eina siíka fóm varð þetta byggðarlag að fœra nú í hau\st, er vélbáturinn Eggert frá Keflavík fórst með allri áhöfn. Eggert fór í róður f'óstwd:. 22. nóv. og hefir ekki spurst til hans síðan. Á honum voru þessir menn: Þorsteinn Eggertsson, formaður, Keflavík, 35 áva. Gwnnar Haraldsson, vélstj. Skeggjastö&um, Garði, 23 ára. Jón Gu'ðbrandsson, Reyky'avík, 42 ára. Árni Árnason, Lambakoti, Miðnesi, 22 ára*. Eiríkur Guðmwndsson, Keflavik, 32 ára. Karl A. E. Celin, Keflavik, 27 ára. Jón Ragnm- Einarsson, Sœbóli, Sandgerði, 23 ára. Fyrir jafn fámennan hóp sem sjómenn Suðumesja, er sárt wð sjá á bak svo fjölmennum hóp hrawstra og góöra drengja. En stœrst verður fórnin og sárastwr söknuðurinn ást- vinum og œltingjum er nú liafa misst lífsstoð sína, misst allt, er þeir bygg&w sínar framtíðarvo'nir á. Sííkt tjón getur guð einn metið — og bætt. Starfsbræður og sveitungar hinna horfnu sjómanna geyma minningu hraustra og prúðra drengja og færa þeim þökk fyrir wnnið œfistarf. Guð blessi miwningu þeirra, R. G. Kvikmyndir. Um allan hinn menntaða heim, er kvikmyndin viðurkennd sem góður menningar- og fræðslugjafi, sé hún réttiiega meðhöndluð, auk þess sem hún er til yndis og ánægju. Hún kynnir okkur margt það feg- ursta sem afburða hæfileikar hafa fengið áorkað hér á jörðu. Vísindi og listir eru ekki leng- ur óræð hugtök, því höfundar þeirra, snillingar liðinna kyn- slóða endurholdgast á leiksvið- inu, og lífsvegur þeirra, grýttur og torsóttur, blasir við. Við kynnumst löndum og þjóðum, sögu þeirra og lifnaðarháttum, ásamt sæg annara m,enningar- legra atriða, sem hér gefst ekki kostur á að rekja nánar. Þann- ig á kvikmyndin stóran þátt í því að minnka f jarlægðir hnatt- arins, — flytja löndin nær hvert cðru, og auka þekkingu og skiln- ing á þróun jarðlífsins. Islenzku þjóðinni, sem um langan aldur hefir búið nyrzt á hjara heims, við einangrun og þekkingarskort á landsgæðum, lífsafkomu og menningu annara þjóða, var kvikmyndin því kær- kominn gestur. E.n hún flytur okkur fleira en það sem nytsamt er ag fag- urt, við kynnumst þar einnig skuggahliðum tilverunnar. Við sjáum skuggahverfi stór- borganna með allri eymd þeirra og spillingu, þar sem þjófnaðir, launmorð og svik eru svo að segja daglegt brauð. Ekkert af því sem í mannheim,um gerist virðist kvikmyndinni óviðkom- andi. Með hlutverkin fara af- burða leikarar, og tækni kvik- myndanna er svo fullkomin, að við njótum þess sem, hún sýnir, eins og það væri í raun og sann- leika að gerast fyrir augum okkar. Stundum sjáum við myndir, sem eru í senn göfugar og fagr- ar, þær lyfta huganum upp í ceðra veldi og skilja eftir í minn- ingunni góð og varanleg áhrif. Aðrar eru aftui á móti ljótar. Hugsandi mönnum vekja þær ogg og óhug, en geta leitt barn- ið og æskumanninn á glapstigu. Að öllu þessu athugu má það Ijóst verða, að sem menningar- tæki er kvikmyndin tvíeggjað vopn, sem handleika þarf með varúð. Æskilegast væri, að hing- að til landsins, flyttust aðeins góðar kvikmyndir, sem öllum væri holt að sjá, jafnt ungum sem gömlum. En á meðan foa-ráðamenn þjóðarinnar láta kvikmynda- húsaeigenclur sjálfráða um val kvikmynda, þá verða byggðar- lögin sjálf að grípa í taumana og koma í veg fyrir, að börnum sé leyfður ótakmarkaður að- gangur að kvikmyndahúsunum. Víðast hvar í menningarlöndum fá börn alls ekki aðgang að sýn- ingum fullorðinna. Þau koma reyndar stundum, í kvikmynda- hús almennings, en þá því að- cins, að þar sé á boðstólum mynd við barna hæfi. Aðal kvikmyndahús þeirra eru, barnaskólarnir sjálfir og þar fá þau daglega að sjá myndir, sem eru í senn skemmtilegar og fræðandi, og eru þessar kvik- myndasýningar fastur liður í skólastarfinu.
Beinir tenglar