4 Guðm. Guðmundsson: [iðunn Munablóm: Ég er tryggða-tröllið, þótt táp mitt sé smátt, — öll þín gæfa' og yndi er augað mitt blátt. Þegar hinst þú hvílist við heilagan söng, vaki' ég við þitt leiði um vorkvöldin löng. (Mjðg hægur, tiguiegur dans, Pær skipa sér allar í hálfhring seiu fyrr og syngja.) Allar: Senn er komið sumar og söngvar í dal, sól og blessuð blíða í bláfjallasal! (Skyggir af éli uin sviðið. Ilagl lirýtur úr lofti. Vetur konungur kemur inn. Vordísirnar liörfa dansandi til hliðar, þijár og þrjúr, sitt bvnrum megin á sviðinu, og Jíiða lpar einbeittar en broshýrar.) V e t u r (mælir snjalt og skörulega): Hvar er mín bjarta, kalda kristalls-höll? Hver kyndir bá! að mínum reginsölum? Hvort skal ég rændur ríki' í íslands dölum, rekinn af jökulstóli mínum svölum norð'r á mín óðul: heimskauts himinfjöll? — Nú eru tærir hrímkristallar hlíða horfnir og mjallaperlum rúin björk. Þú ert mér horfin, hvíta eyðimörk, heilagrar þagnar veldið bjarta, víða, kraftarins þar sem þrumir sáttmálsörk! (I.ægra:) — Þyngir nú drauma, djúpan el ég grun: dómsins mun skamt úr þessu verða' að bíða,— sá ég í draumi' úr suðri vofu líða ^
Beinir tenglar