Guöni. Guðmundsson: | iðunn* — Því gamla' er ekki' í einu' af stóli hrundið, sem erfihefð og valdi hefir náð. Það unga verður fyrst að geta fundið sér forráð traust í viðurkendri dáð! Nei, hvergi vík ég fyrir geisla-fálmi, sem festir ekki' á mínum jökulhjálmi! (I'aö birtir. Vordísirnar syngja alvöruþungt og stilt.) V o r d í s i r: Hægan vetur! — Viðurkenning vinnur fyrst hver unnin dáð! Áraun heimtar okkar menning, eitt er þorið bjargarráð! Framsókn okkar fálm þú kallar, forna, blinda jökultröll, þegar degi þínum hallar, þegar sól þér haslar völl! Seint mun læra sá að ganga sem við stokkinn húkir kyr. Ævilangt er heimska' að hanga hokinn frammi' að knýja' á dyr! Rarnið óstutt raun skal reyna, rösk mun síðar gangan spurð. Vilji einhver innför meina, upp skal sprengja læsta hurð! (Skuggabrigði. Vctur glottir og niælir sem íyr.) V e t u r: Kg skil, — ég skil: Þið veslings veimiltilur mér viljið þegar uppreist hefja gegn, og haldið, svona upp á eigin spýtur, að ykkur verði' ei framtak slíkt um megn! Ég brosi köldu brosi' og hvergi þoka, því barnafæri' er sizt við mig að fást! Með silfrinfiota sundi hverju' eg loka,
Beinir tenglar