ibunxi Gleöilegt sumar. 7 er svífur yfir hlíðar éljastroka. Hvað verður þá úr ykkar trú og ást? Nei, gamla Island er á mínu valdi, þótt örfá smáblóm, dreifð um laut og hól, sig konungborin, frjáls og fullvöld haldi og fella hyggist Norðra tignarstól! (Með vaxandi ákefð:) Minn þrumugnýr skal hátt i hömrum duna og hríða minna sveit um völlu bruna, — við öldurót og storm um lög og land ég læt við rokský glampa klaka-brand. Og undir stjörnu-leiftra fölvum ljóma skal landið stynja' í jökuls heljardróma! (Lágti) Eg hræðist eina', er ekki hér er nú, sem ykkur gæli stoðað —. (Skiuandi sólskin yflr sviöinu. Sumargyðjan kemur inn og svarar.) Sumargyðj an: — Hér er sú! (Vetur hörfar óllaslegiun undan i baksýn. Vordisirnar slá hriug uni Stiinai'gyðjiniii, dnnsa fyrsl léll og ligulegu og syngjn svo.) V o r d i s i r: Velkomin, móðir! Víðbláins ljósa volduga, göfuga, himneska dís! Drottningin ásta, droltningin rósa, dýrðleg og há þín veldissól rís! Verndaðu blómin, börnin þín ungu, bliðgeislinn þinn er vakti' á ný! Áðan á heiðum svanirnir sungu sumar í land við gullin sk^7. Kærleikans móðir, ljósvakans ljómi lífgandi, vekjandi skín þér um brá, — lofgjörð á tungu hverri þér hljómi, hjálpa þú, bæg oss vetrinum frá!
Beinir tenglar