Iðunn : nýr flokkur

						ibunn]                            Katrín í Ási.                                 11

fiaman rúmstokkinn hennar allan daginn og spurði

einlægl við og við, hvort henni fyndist sér ekki

hægja. Og hún svaraði í hvert sinn, að nú liði sér

betur, guð' sé lof. — Loksins skildist Pétri þó, að

konan hans væri svo alvarlega veik, að bezt mundi

að sækja prestinn.

Sömu nóttina fór Katrínu að s^mast, að það

ýseri ekki hann Pétur sinn, er sæti við rúmstokkinn,

heldur væri það maður í hvitum klæðum og væri

hann kominn til þess að sækja hana. Pá fór hún að

gráta og stundi við: »Æ-nei-nei — ég vil heldur vera

hjá honum Pétri.«

»Hvað ertu að segja?« sagði maðurinn hennar, sem

sat þarna og vakti yfir henni.

Loks þóttist Katrín sjá, að hvítklæddi maðurinn

breiddi út vængi, og henni heyrðist hann segja: »Jæja,

Kalrin mín, nú verður þú að koma með mér.«

Og Katrín gat ekki annað. Gesturinn hafði tekið

hana í fang sér. Og nú svifu þau út úr herberginu,

uPp loftið, og bæjarhúsin í Ási sýndust sífelt minni

og minni, —• fram hjá sólu og stjörnum, og mikið,

luikið lengra. Pá fór Katrín aftur að nöldra og snökta,

en ókunni maðurinn þerraði af henni tárin og sagði:

»Vertu nú hughraust, því að nú er öllum áhyggjum

þínum lokið.«

»Æ, mér leið svo vel þar sem ég var,« sagði

Katrín. »Og hann Pétur minn — á hann nú að vera

Þarna einsamall, gamall og farinn eins og hann er

orðinn?«

»Guð mun sjálfsagt sjá honum borgið,« sagði sá

°kunnugi. »Láttu þér nú þykja vænt um, að þú ert

bráðum komin til himnaríkis.«

Katrín fór nú að reyna að láta sér þykja vænt

Utn þetta, því að hún hafði jafnan ásett sér að

hegða sér svo, að hún fengi að koma til guðs. En

Jafhframt   þessu   gat   hún   þó   ekki   að   sér  gert   að