Iðunn : nýr flokkur

						12                                  Johan Bojer:                          mðunn

hugsa um, hvort hann Pétur myndi nú eftir að gera

við tjóðrið af kálflnum.

Loksins námu þau staðar við stórt gull-hlið,

sem var mikið stærra en hliðið á sýslumannsselr-

inu. Þau svifu því næst inn í garð, þar sem mörg

börn voru að leika sér, og meðal þeirra sá Katrín

nágranna barn, er dáið hafði úr skarlatssótt. Þá hugs-

aði hún með sér: »Svo framarlega sem ég kem til

jarðar aftur, þá skal ég segja móðurinni, hvað litla

barninu hennar líður vel«. En um leið mintist hún

ósjálfrátt litlu drengjanna sinna, sem nú líklegast

voru alstaðar að leita og spyrja að móður sinni.

Alt í einu tóku þau að líða upp fjall með smá-

hjöllum á; gat þar að líta lítil hvít hús hér og þar

— rétt eins og hún hafði einu sinni séð á mynd

einni. Og var það ekki hann bróðir hennar, sem

stóð þarna fyrir utan eitt húsið, vesalingurinn, sem

hafði átt svo bágt og verið svo fátækur á jörðunni?

Nú var hann svo glaðlegur á svipinn, að Katrín

gat ekki varist því að kalla til hans: — »Góðan

daginn, Óli!«

»Nei, ert það nú þú; Katrín?« sagði hann. »Já,

þetta hús á nú ég, og nú eru ekki lengur skuldirnar

að kvelja mig og drepa. Nú á ég, guð' sé lof, bæði

til hnifs og skeiðar og nú þarf ég ekki lengur að

slíta mér út á því að hafa fyrir lífinu. Þegar þú ert

búin að vera hjá guði, mátlu ekki gleyma að líta

inn til mín líka.«

Katrín komst við, er hún heyrði þetta; en aftur

varð henni á að hugsa: — »Aumingja Pétur —

þarna á hann nú að vera einn eftir á jarðríki og

strita þetta og stríða eins og áður.«

Loks voru þau komin upp á háhnjúkinn, og þar

var nú bústaður droltins, mikið stærri en dómkirk-

jan, sem hún sá, þegar hún var í kaupstaðnum. Og

drottinn   stóð   fyrir   utan   búsið  í  biskupsskrúða   og