Iðunn : nýr flokkur

						iðuxxj                            Katrín í Ási.                                 13

ællaði   að   fara   að   fara inn; en þá kom hann auga

á hana og nam staðar.

Kata gamla tók nú að titra á beinum, því að

hún hafði jafnan heyrt, að drottinn væri strangur,

og oft hafði hún nú hagað sér öðru vísi en vera

bar, það vissi sá eini — því nam hún nú staðar,

leit til jarðar og fórnaði höndum.

»Nei, góðan daginn, Kata mín,« heyrði hún sagt,

og það var þá drottinn sjálfur, sem ávarpaði hana

svona blíðlega. »Vertu velkomin í himnaríki! Komdu

uú  og  taktu í hendina á mér,   eins og venja er til.«

Kata gamla smámjakaði sér þangað sem hann

stóð, féll svo á kné og fór að gráta. Því að henni

virtist drottinn svo alt of góður við svo auman synd-

ara sem hún væri.

»Stattu upp, barnið mitt!« sagði drottinn og svo

strauk hann tárin af kinnunum á henni og sagði,

að nú ætti hún að reyna að vera í góðu skapi, því

að nú ættu allar hennar raunir að snúast upp í gleði

og gæfu hér í himnaríki.

Þá herti Katrin upp hugann og sagði: »Góði guð,

þú mátt ómögulega halda, að ég hafi nú átt svo

bágt áður. Það eru ekki nema vondir menn, sem

segja, að hann Pétur hafi barið mig og ekki get ég

nú minst þess, að hann hafi nokkru sinni bragðað

brennivín, þegar hann kom í kaupstaðinn. Hann var

svo góður og Jjúfur við mig og okkur leið svo vel

saman, að ég man ekki til, að nokkru sinni hafi

farið stygðaryrði, hvað þá heldur meira, á milli

okkar.«

»Það er ekki nema fallegt, að þú skulir tala svo

vel um manninn þinn,« sagði drottinn. »En nú skall

þú fylgja englinum þarna og litast um hér í himna-

riki, og svo verður þú að ráða það við þig, hvað

þú vilt hafa fyrir stafni og hvað þú ætlar þér að

vera   hérna   hjá   okkur.   Það  er nú einu sinni siður