Iðunn : nýr flokkur

						14                                      Johan Bojer:                             [IÐUNN

hérna á himnuni, að hver fái að vera það sem hann

langar til.«

»0g það er nú víst ekki mikið, sem ég er fær

um, nú orðið« — hugsaði Katrín. En engillinn, sem

hafði sótt hana, fór nú með hana, og aftur liðu þau

niður eftir fjallinu, en í þelta skifti hinum megin við

fjallið.

Þau svifu yfir smá vötn og brá á þau rauðum

bjarma af himnaríkisljómanum. En á vatninu syntu

hópar af hvítum svönum og sungu þeir svo fagur-

lega, að hún hafði aldrei heyrt neitt því líkt áður.

Engillinn sagði henni, að svanir þessir hefðu einu

sinni verið menn á jörðu niðri. Allir hefðu þeir

verið ákaflega sönggefnir, en ekki haft nein ráð til

þess að kosta sig til menta, og því hefði nú drott-

inn aumkast yfir þá og gert þá að svönum, svo að

þeir gætu sungið eins vel og fagurlega eins og þeir

bara vildu. Með fram vatnabökkunum var fjöldinn

allur af vatnaliljum, sem vögguðu sér á bárunum

og sneru skálum sínum til himna. Engillinn sagði,

að þetta væru einkum konur, sem verið hefðu skáld-

lega sinnaðar, en á jörðu niðri hefðu þær aldrei

getað orðið að því sem þær vildu verða; því hefði

nú drottinn gert þær sælar á sína vísu. Fiðrildin, sem

hún sæi flögra yíir blómunum, væru hugsanir guðs,

og tyltu þau sér við og við á liljurnar og létu þær

vagga sér stundarkorn.

Því næst spurði engillinn Katrinu, hvort hana

langaði til að verða að álft eða að vatnalilju.

»Eg ætti nú ekki annað eftir!« sagði hún, — því

að nú fór hún aftur að hugsa um Pétur. Setjum nú

svo, að hann kæmi hingað einhverju sinni, þá væri

alls ekki víst, að hann þekti hana aftur, ef hún væri

orðin að vatnalilju.

Engillinn sýndi henni önnur vötn, þar sem hvítar

og   rauðar   skemtiskútur   svifu   fram  og  aflur,   og á