16 Johan Bojer: ciðunn ekki annað eftir, ég er sannarlega orðin of gömul fyrir slíkan barnaskap.« Hún var nærri því farin að segja, að ætti hún að hafa nokkuð fyrir stafni, væri sér nær að fá nokkrar merkur af ull og setjast við að spinna. En hún var hálfhrædd um, að slíkt þætti nú ekki nógu fínt á himnum uppi. Engillinn sj7ndi Katrínu mikla samkomu karla og kvenna, sem voru að ræða með sér j'mis vandamál, gerðu ályktanir og kusu hvert annað í nefndir, og engillinn sagði henni, að þetta væri nú sú æðsta sæla, sem þessar manneskjur hefðu getað hugsað sér á jörðunni, og því fengju þær nú að skemta sér við þetta fram á efsta dag. Enda voru þau svo ánægju- leg á svipinn, að það ljómaði af andlitum þeirra eins og smásólum. En Katrín hristi höfuðið og sagði, að hún hefði aldrei botnað neitt í þessu. Loks syndi engillinn henni barnagarð, þar sem íjöldi kvenna var önnum kafinn í því að hirða smá- króga. Engillinn sagði henni, að sumar af konum þessum hefðu mist börnin sín í lifanda lífi, en fundið þau hér aftur. Og sumar þeirra hefðu óskað sér að eignast börn, en aldrei átt barn, oftast nær af því að þær höfðu ekki giftst. En nú hefðu þær eignast barn það, er þær hefðu óskað sér svo heitt, og nú væru þær að gefa þeim að sjúga og vagga þeim í svefn og skifta blæjum á þeim og þvo þeim á hverju kveldi, og aldrei höfðu konur þessar haldið, að þær oettu eftir að lifa slíka sælu í himnaríki. En Katrín hugsaði, að úr því að drengirnir hennar væru móðurlausir þarna niðri á jörðunni, gæti hún ekki fengið það af sér að fara að hirða annara manna börn. — Og er engillinn kom aftur með hana til drottins, urðu þau að segja eins og satt var, að Katrín hefði ekki getað felt sig við neitt.
Beinir tenglar