Iðunn : nýr flokkur

						20                                  Johan Bojer:                           [IÐUNN

»Aumingja hróið,« hugsaði hún, »er hann nú ekki

að asnast til að leggja hug á aðra konu!«

En hún varð nú samt að horfa upp á þetta, að

sú aðkomna tæki pils hennar og klæðnað, yzt sem

inst. Og að vorinu stóð brúðkaupið. Nábúarnir komu

þangað einn góðan veðurdag og settust þar að veizlu.

Drengirnir drógu sig í hlé og horfðu hálfhissa hvor

til annars; þeir voru líklegast ekki alveg búnir að

gleyma móður sinni. En Katrín hafði nú samt fylgt

fólkinu til kirkjunnar og tekið sér sæti í kórnum og

horft á, að Pétur gekk að eiga aðra konu.

»Mér þykir nú orðið nóg um,« hugsaði Katrín,

»og ekki hefir hún einu sinni bundið silkiklútinn al-

mennilega um hálsinn á honum. Þá fór hann betur,

þegar ég gerði það«. Drengirnir sátu frammi í kirk-

junni og gláptu á vígsluna. Katrín þaut niður til

til þeirra og settist á milli þeirra.

»Mér fer nú líklegast að verða ofaukið í Ási nú,«

hugsaði hún. »Og kann ske drottinn vilji nú veita

mér viðtöku á himnum.«

En hitt gat líka verið, að Pétri yrði aldrei eins

nauðsynlegt, að hún væri einhverstaðar ekki langt

í burtu eins og nú, og loks afréð hún að fara aftur

með þeim heim að Asi.

Nú mátti Pétur auminginn muna sinn fífil fegri.

Hann og þessi nýja eiginkona hans slógust oft og

stjúpan var svo vond við drengina, að þeir grétu sig

stundum i svefn.

En drottinn hafði orðið alls þessa áskynja og dag

nokkurn kom engill þjótandi niður til Katrínar og

spurði hana: »ViItu nú ekki koma með mér til

himnaríkis?«

»Æi nei,« sagði Katrín, »ég er hrædd um, að ég

sjái aldrei glaðan dag framar, þó að ég fari þangað,

meðan svona er ástatt eins og nú er fyrir honum

Pétri.«