Iðunn : nýr flokkur

						'Ounn i                               Katrín í Asi.                                     21

Og hún var kyr, enda var henni nú nokkur hugg-

Un i, að Pétur tók nú að minnast hennar oftar og

oflar og tala um hana við drengina, þá er kven-

sviftin var hvergi nærri.

Þannig liðu nú árin, þangað til drengirnir komust

á legg og fóru að heiman í vinnumensku. Og háðum

þeirra farnaðist vel, því að annar þeirra gekk að

eiga dóttur óðalsbónda og fékk búið með henni; en

hinn gekk að eiga efnaða stúlku, svo að hann gat

keypt sér heila útgerð og gerðist útvegsbóndi.

Svo veiktist Pétur skyndilega dag nokkurn í sama

rúminu, sem Katrín hafði dáið i, og nú sat hún við

rúmstokkinn hjá honum og reyndi að strjúka svo

Sm augu honum, að hann gæti séð hana.

Og loksins lauk hann upp augunum og starði á

hana. »Nei, ert þú það, Katrín?« sagði hann. »Já

guð' sé lof, að það er ég,« sagði Katrín. »Og nú

llngsa ég, að við fáum bráðum að flytja saman aft-

u>\« sagði hún.

»Þú ert víst bæði reið og gröm við mig fyrir það,

að ég fór að taka mér aðra konu,« sagði Pétur

"'yggur i bragði. »()g guð fyrirgeíi þér það eins og

eg er fús á það,« sagði Katrín og þerraði svitann af

e,mi hans.

»Hann er nú farinn að tala óráð,« sagði kven-

Sv'ftin, sem reigsaði þar um i herberginu. »Það er

v'st be/.t að sækja prestinn.«

Og loks fékk Pélur lausnina, svo að hann gat

íai'ið með Katrínu. Engill slóð ferðbúinn fyrir utan

^yrnar og fór með þau bæði til himnarikis.

Þau héldust nú í hendur — eins og daginn, sem

Pau stóðu fyrir altarinu og gengu að eiga hvort

^nnað — rjú er þau bæði gengu fyrir droltinn.

Og það fór á sömu leið og áður. Drotlinn bauð

Pau   velkomin   og   sagði,   að  nú yrðu  þau  að  litasl