26 Christian Krohg: [IÐUNN taugalæknunum á þeim sælgætis-bita. Eg ætla að fara leynt með þetta, vera gætinn og fálátur, þangað til ég rek mig á eitthvað, heyri eitthvert orð eða nafn, sem kemur mér á rekspölinn og flytur mig úr þessum vanda. I raun og veru eru örðugleikarnir út af nafninu óviðkunnanlegastir, þetta, að ég hefi ekki hugmynd um, hvað ég heiti. Auðséð er það, að ég hefi ekki alveg mist minnið; að minsta kosti man ég eftir andlitum. Þarna eru á ferðinni tvö andlit, sem ég þekki. Karlmaður og kvenmaður. Þetta er undarlegt. Þau ganga hvort fram hjá öðru og heilsast ekki. Mér helfir altaf fundist, þau vera hjón. Já, ég held nú það. Þau sáust ekki nema saman, og ævinlega leiddust þau. Þau hljóta að vera skilin. Já, svona fer það. En þau þurftu samt ekki að verða óvinir út úr því. Það er orðið svo fornfálegt. Menn geta þó ævinlega heilsast. Svo kunnug eru hjón hvort. öðru. Og þarna er líka andlit, sem ég þekki. Það er hann Petersen. Guði sé lof! — þarna er orð, nafn, sem ég get haldið mér við. Eg held, að með þvi geti ég rifjað annað upp, svo að ég geti farið að muna, hvað ég heiti sjálfur, og hver ég er. Það er annars undarlegt, hvað mikið af manni er bundið við nafnið. Því að ég er þess fullvís, að ef ég vissi, hvað ég heiti, þá mundi ég vita, hvernig ég var, því að ofurlítið vit hafa menn á því að meta sjálfa sig. Eg mundi þá vita, hvort ég hafi verið heiðursmaður eða fantur, hugrakkur maður eða heigull, veikgeðja maður eða einbeittur. Það er afar-óþægilegt, að ég skuli ekki hafa hugmynd um þetta. Þess vegna veit ég ekki, hvernig ég á að haga mér. Maður gelur komist í mótsögn
Beinir tenglar