Iðunn : nýr flokkur

						lOUKNi                                     A-ha.                                             29

'Qti eru hreyfingar þeirra eins og hreyfingar hand-

'iska í vatni. Ekki eru þau þó brjáluð.

Parna er hann aftur á ferðinni rétt fram undan

ttiér. Nú skal ég bráðum komast að raun um,

hvernig í þessu liggur.

—¦ Petersen! hrópaði ég.

Hann nemur staðar og snýr sér við. Það var þá

alveg rétt, að það var hann. Guði sé lof.

Eg varð hugrakkari og traustið á sjálfum mér fór

vaxandi.

-— Góðan daginn, hvernig líður yður, Petersen?

Pað er fallegt veður í dag.

-— Já, góðan daginn. Jú þakk' yður fyrir, nú líður

rnér mikið vel. í fyrstu leið mér illa.

(Vitfirringaspítali var það, sem við vorum í, það

var svo sem greinilegt.)

—   Heyrið þér, sagði ég, alveg umsvifalaust, ég

^kal segja yður, mér hefir verið ami að því allan

morguninn, að það er nokkuð, sem ég get ekki

koniið fyrir mig. Pað er í raun og veru alveg hlægi-

'egt, en . . . eins og þér vitið . . . menn geta oft

gleymt þvi, sem menn muna bezt af öllu, en svo er

annað, sem ekki skiftir neinu máli . . .

—   Ó, það kemur svo oft fyrir' hér, að minnið

oregzt, einkum í byrjuninni. Hvað er það, sem þér

hafið gleymt?

—- Skírnarnafninu yðar.

—    Nöfnum gleyma menn oft hér. Lika hvað

ttiaður beilir sjálfur. En ég heiti Húgó.

—   Húgó! Já, þarna kemur það. Húgó Petersen.

"|á, auðvitað. Og þegar ég heyrði þessi tvö nöfn, fór

eg að sjá í anda hverja myndina eflir aðra.

En meðal þeirra var eitt undarlegt — jarðarför,

Sem ég hafði tekið þátt í.

Mér fanst eins og ég hefði tjáð frú Petersen sam-

h^ygð mína.