Iðunn : nýr flokkur

						30                           Agúst H. Bjarnason:                     [IÐUNN

Eg   kastaði   því   fram,   sem   ég   sagði  nú,   eins og

einhverju gamanyrði:

—  En   svo  að  ég tali hispurslaust — eruð þér þá

ekki  dauður?

—  Jú, auðvitað.  En það eruð þér líka! . . .

—   A-ha!

[E. II. pýdcli.]

Lífið og líðandi stund.

— Hugleiðing. —

Það er nú orðin tízka í heiminum, eins konar aldar-

háttur, að hugsa meira um dauðann en um lifið, eða

þá að minsta kosti meira um annað líf en það líf,

sem vér nú lifum. Það sýna bezt þessar tvær smá-

sögur, sem prentaðar eru hér á undan. En þetta má

ekki svo til ganga og sízt hjá upprennandi þjóð eins

og vér íslendingar erum eða viljum vera. Vér verð-

um fyrst og fremst að kynnast náttúrunni og mann-

lílinu og menningu núlímans, til þess að fá full tök

á henni og geta rutt oss braut meðal þjóðanna. 1

stað þessa lifum vér enn i skáldadraumum og skýja-

horgum og erum nú að taka enn eina sýkina, að

lifa meira í hugleiðingum um það, hvað kunni að

taka við eflir dauðann, heldur en hitt, hvernig vér

eigum að lifa þessu lífi vel og dyggilega.

Mér er enn í minni það sem einn kennari minn

sagði við okkur nemendur sína fyrir mörgum árum.

Við sátum þá á skólabekknum og hann dró dæmi

af því upp á lílið. »Hver haldið þið,« sagði hann,

»að  komist  fremur  upp úr l)ekknum og verði efstur