Iðunn : nýr flokkur

						ibunn]                         Heimsmyndin nýja.                                35

svo úl sem alt hafi þróast hvað fram af öðru í heimi

þessum. og að ekkert sé þar upprunalegt, nema þau

hin huldu öfl, sem alt þelta virðist vera sprottið af.

En aflið, orkan virðist vera undirstaða alls. Þannig

hafa rannsóknir síðari ára leitt í ljós, að efnið er

ahs ekki dautt, heldur þrungið af afli og orku, að

það í raun réllri er ekki annað en stirðnuð orka.

Og lífið virðist vera lítið annað en starfandi orka,

er í sífellu viðheldur tilverumynd sinni, eykur hana

og margfaldar. En andinn er að líkindum ekki annað

en Hfsorkan á æðra stigi, þá er hún ekki að eins

getur viðhaldið h'kamsmynd sinni ósjálfrált og óaf-

vitandi, heldur getur og endurtekið það sem gerist

í holdinu, í æðri og fínni myndum, í skynmyndum

°g hugmyndum, er hún svo gerir að leiðarljósum

sinum í breytni sinni og athöfnum.

Pá er frumagnirnar leysast upp, stafa þær frá sér

geislaorku i líki ljóss, hita og rafmagns. Ef til vill er

11 u og hin andlega orka vor þvilík geislaorka, sem

að eins um slund er bundin við líkamsgervið, en

geislar svo út frá því, þegar lífið flýi'; og þá er ekki

að vila, nema hin andlega orkumynd vor, sálin, geti

haldið áfram að lifa og starfa annarsstaðar, rélt eins

°g orka sú, er stafar út frá frumögninni, þá er hún

leysist upp.

En hvernig sem nú öllu þessu er farið, virðist hin

hulda orka, er býr að baki og lifir í ölluni þessum

llHsmuuandi tilverumyndum, alheimsorkan, vera

undirstaða þessa alls, vera móðurskaut það, sem alt

sprellur úr, og þá jafnframt afltaug sú, er í öllu lifir.

Eltkert virðist eins víst eins og það, að þessi al-

ne'aisorka sé til, því að hún er það sem gefur öllu

au. Hí og anda. Af henni virðist alt sprottið og í

lenni fifir alt og hrærist. Án hennar væri efnið hjóm;

an hennar væri lífið dault, og án hennar væri andinn

slíynlaus   eða   að  minsta kosti þróttlaus og viljalaus.

3*