52 Jón Ólafsson: (IÐUNN manni gæli verið til meins eða miska. En hann hafði gaman af að segja ótrúlegar kynjasögur, sem ekki voru ætlaðar til þess, að neinn maður tryði þeim, heldur annaðhvort mönnum til gamans, eða þá stundum til að ganga fram af mönnum, sem voru ýknir og skreytnir. Þær sögur eru til eftir hann, sem i engu slanda að baki sögum Miinchhausens. T. d. þessi: Guðmundur átti hest góðan brúnan, vakran vel, en fljótan með afbrigðum á stökki. Guðmundur lét einatt mikið af klárnum og sagði m. a. einhverju sinni svo frá flýti Brúns:—Eg var eitl sinn á heim- leið úr ferð og kom um kveld í hJaðið á Brekku. Húsfreyja stóð úti og bauð mér að koma af baki og þiggja eitthvað gott. Eg hafnaði því þó og sagðist vilja hraða mér heim, því að veður leit ekki tryggi- lega út. Hún spurði þá, hvort ekki mætti bjóða mér mjólksopa, þvi að griðkonur voru að koma af stöðli. Aldrei kvaðst ég nýmjólk hafna, og fór hún inn, en ég sat á baki; kom hún út aftur að vörmu spori með fjögra marka ask ileytifullan af spenvolgri ný- mjólk og bauð mér. Eg setti askinn á munninn og tók að þamba af hjartans lyst. — Eg veit þá ekki fyrri til, en að klárinn tekur viðbragð og þýtur alt í einu á stað á harðasta stökki; ég misti náttúrlega askinn úr hendinni með því sem eftir var í honum; en Brúnn þaut áfram eins og elding og hægði ekki á sér eða staðnæmdist fyr en heima i hlaðinu á Bessastöðum. í þvi að klárinn stöðvaðist og ég ætl- aði af baki, dundi á mér sá harðasti haglbylur, sem ég hefi út í komið. Svo hart var haglið, að ég þoldi ekki við og hafði engin önnur ráð með hestinn en að kippa honum með mér inn í bæjardyrnar til að spretta þar af honum. En þá gékk nú heldur en ekki fram af mér! Hesturinn var alveg hárlaus að aftan, öll iendin fram að hnakki, hárlausari heldur en rökuð
Beinir tenglar