Iðunn : nýr flokkur

						58                                 Jón Ólafsson:                          [Iðunn

laumaðist ég á eftir, og tók enginn eftir mér. Þegar

ég kom upp, gekk ég eitthvað eftir borðunum, en

varaðist ekki að þau voru laus og ónegld; sporð-

reistist þá með mig borðstúfur, sem ég hafði gengið

út á endann á, og vildi svo til að þar var breið

glufa milli borða á Ioftinu undir, og steyptist ég alla

leið niður á gólf. Á gólfinu niðri stóð hefilbekkur og

kom ég á hornið á honum með mitt ennið skamt

fyrir neðan hársrætur. Faðir minn hej'rði dynkinn

og voru þeir Þorgrímur fljótir niður, en ég lá þá í

blóði mínu á gólfinu og virtist örendur; blóðið foss-

aði úr sárinu, nösunum og báðum eyrunum. Eg var

meðvitundarlaus í meira en sólarhring, en kom þó

til lífs aftur og furðu fijótt á fætur. Beinið í enninu

hafði þó víst sprungið; og þegar gréri sárið, var

skinnið eins og fast við bein á ofurlitlum bletti, og

er þar víst h'tið hold milli skinns og beins enn í dag,

enda sér órið á mér enn, ef ég lyfti brúnum. — Þetta

var fyrsta hrakfallið, sem ég fékk í veröldinni. Það

eina, sem ég man nú eftir af þessu, er það, að ég

sá þá föður minn og Þorgrím standa á fjölunum

uppi og að ég fór ósköp hægt upp stigann, svo að

faðir minn skyldi ekki heyra til mín. Aftur man ég

ekkert eflir þegar ég lá í sárum. Eftir gömlu bað-

stofunni, sem þá var rifin, man ég þó nokkurneginn

glögglega, hvernig þar var umhorfs. Þar var eldstór-

ofn (»bíleggjari«) í húsi foreldra minna.

Sumarið sem ég varð fjögra ára, fékk ég að vera

með einn dag á báti út í Andey. Það var i fyrsta

sinn, sem ég kom á sjó, en sárlítið man ég úr þeirri

ferð, nema að ég sat í fanginu á föður mínum þegar

komið var langt frá landi og að sjórinn var sléttur

eins og spegilgler og glaða sólskin. Annars hafði ég

víst sofið á sjónum bæði fram og aftur. En eftir

Andeynni og fuglunum man ég fátt í það skiftið.

Hinsvegar man ég skýrt eftir 2 selum, sem lágu uppi