Iðunn : nýr flokkur

						IÐUNN]                          Endurminningar.                                  59

i vognum norðan á eyjunni; man eftir, að þeir

skriðu fram í sjó þegar við vorum rétt komin að

þeim, og að þeir voru að smá-reka upp hausana úti

á vognum.

Mér er sagt að ég hafi verið farinn að blaðra

töluvert um það er ég var ársgamall og að ég hafi

þekt alla stafina á 3ja ári. Fyrsta veturinn, sem ég

var í nýju baðstofunni, yar mér kent að stafa (þá

á 6. ári) og var ég orðinn nokkurneginn lesandi

Utn Arorið, og var ég þó mjög latur við það starf,

og það þótt afl minn gæfi mér langan stíl úr beini,

haglega útskorinn, til að benda á orðin jafnóðum og

ég las þau. Sérstaklega man ég eftir, hver armæða

mér var það, þegar farið var að láta mig lesa upp-

halið á pislarsögunni i Sturms-hugvekjum. En þetta

var alt fraktúru-letur, sem ég hafði Iesið til þessa.

Síðan varð ég að byrja á latínu-letrinu og gekk það

furðu fljótt að verða læs á það, og eftir að ég fékk

að lesa söguna af Guðmundi ferðalang í »Ungsmanns-

gamni«, og ævintýri Jóns Árnasonar og Magnúsar

Grímssonar, þurfti ekki að hafa með mér stöfunar-

tíma úr því. Ég annaðist þá lesturinn sjálfur. Stofu-

hús var á bænum allstórt, en ofnlaust. Þar voru

bókaskápar föður míns inir stærstu. Pangað lagðist

eg mjög út og náði mér í bækur og lá með þær í

sófanum og Ias. Einhver fyrsta bók, sem ég náði

Þar i, voru kvæði Jóns Þorlákssonar og lærði ég

ujótt flestar lausavísurnar í þeim og öll skamma-

kvæðin vendilega. Komst það fyrst upp um mig á

Pví, að ef mér sinnaðist eitthvað við hina krakkana,

sletti ég ótæpt orðum og hendingum úr Jóni Þor-

lákssyni. Fékk ég þungar ávítur fyrir hjá móður

minni, og vildi hún Iáta föður minn læsa fyrir mér

stofunni. Man ég, að hann sagði eitthvað á þá leið,

ao úr því að börnum væri kent að lesa, kæmi fyrir

lu'ð   að   banna   þeim   að  lesa.   Við mig talaði hann