IÐUNNi Endurminningar. 61 man ég eftir að faðir minn sagði eitthvað á þá leið, að tónninn i þeim væri nú samt ekki eins og maður ætti að búast við af háskólakennara, en endaði þó á að segja: »En hvern fjandann vill líka Guðbrandur í hendurnar á Konráði!« Þegar ég var á 8. ári, var ég látinn byrja um haustið að læra kverið. Það var Balle's kver og lærði ég á Akureyrarútgáfuna. Lærdómurinn gekk svona í fullu meðallagi, nema hvað stundum komu að mér leti-dagar, einkum ef gott var veðrið. Faðir minn tók því upp á því, að hlýða mér yfir á morgnana áður en ég fór á fætur, og kynni ég þá ekki, fékk ég ekki að fara á fætur til að leika mér fyrri en ég var búinn að læra það sem mér hafði verið sett fyrir. Eg man sérstaklega eftir einni grein í 6. kapitulan- um, sem mér fanst ég með engu móti geta lært, þó ég reyndi til; varð það til þess að ég mátti liggja tvo sólarhringa samfieytt í rúminu, þó að bezta vetrarveður væri úti, og enginn af krökkunum mátti koma inn í herbergið til mín, og þótti mér það aum ævi. Þriðja morguninn gat ég þó skilað lexíunni svo viðunanlega, að ég fékk að fara á fætur. Svona gekk um veturinn, og að kveldi 18. Marz var ég búinn tneð 7. kapitula. Þatin 19. um morguninn fékk ég leyfi til að fara á fætur án þess að skila lexíu, með því loforði af minni hendi, að ég skyldi lesa vel um daginn. Fór ég þá út í fjós snemma morguns, bar hey í auðan bás og bjó þar vel um mig. Kom ég að eins inn til að borða þegar á mig var kallað, og um kveldið var ég heldur rogginn, þegar ég kom inn og bað föður minn um að hlýða mér yfir 8. kapítulann, og kunni ég hann reiprennandi; hafði lært hann um daginn. Þar með hafði ég lokið við kverið. Ekki lét faðir minn mig fara yfir kverið aftur
Beinir tenglar