Iðunn : nýr flokkur

						62                                 Jón Ólafsson:                           [Iöunn

næstu vetur; sagði, að það væri nógur tíminn fyrir

mig veturinn, sem ég ætti að fermast.

Ég hefi aldrei verið næmur á að læra utanbókar,

en sæmilega skilningsgóður var ég snemma eftir aldri,

enda lagði faðir minn meiri stund á að glæða skiln-

ing minn, heldur en að æfa næmið. Hann var merki-

lega Ijúfur og óþreytandi þolinmóður að leysa úr

öllum spurningum mínum, svo að ég kom ævinlega

til hans hyklaust og feimnislaust með alt, sem mér

datt í hug, og hann gerði sér jafnan far um að leysa

úr spurningum mínum, greiða úr öllu óljósu og

benda mér á allar veilur í hugsun og ályktnnum.

Fram yfir miðja 19. öld var það almennur siður,

að láta börnin þéra foreldra sína, og svo gerðu öll

eldri systkin mín. En við seinni konu börnin vorum

alin upp við að þúa foreldra okkar. Yfir höfuð var

faðir minn mér eins og elskulegur eldri bróðir. Þegar

hann bannaði okkur eittbvað, var það ekki gert með

neinni hörku, og ef ástæðurnar til bannsins voru

ekki alveg auðsæjar, var hann vanur að segja okkur,

af hverju við mættum ekki gera það sem hann þá

bannaði okkur. Ef ég hafði óhlýðnast einhverju,

var hann sjaldan byrstur við mig, heldur var hann

sorgbilinn og sagði mér með mildum orðum, hvað

sér þætti mikið fyrir; að minsta kosti einu sinni

man ég, að hann sagðisl hafa hugsað, að mér þælti

svo vænt um sig, að ég vildi ekki hryggja sig með

því að gera sér á móti. Og satt að segja hafði ég

svo mikla ást á föður mínum, að ég vildi með engu

móti gera honum^|á móti, enda bar það örsjaldan

við að ég óhlýðnaðist honum, nema þá í gáleysi.

Um haustið þegar ég var á 9. ári, fór faðir minn

að kenna mér dönsku, og gleypti ég hana í mig

alveg furðanlega fljótt. Ég las þann velur lestrarbók

Sveinbjarnar Hallgrímssonar og meiri partinn af Ove

Malling's   »Store   og   gode   Han(ilinger«   og   fáeinar