64 Jón Ólafsson: I IBUNN fór að sumarlagi. Á 7. árinu fékk ég að fara með honum í kaupstað til Eskifjarðar; riðum við Staðar- skarð og inn að Berunesi og vorum setlir þar yfir Reyðarfjörðinn inn í kaupstað. Að ég fékk að fara þessa ferð svona ungur, átti ég að þakka Þorvaldi móðurbróður mínum. Hann var söðlasmiður og hafði búið til og geflð mér reiðfæri um vorið. Það var dýna stoppuð, skinnfóðruð að ofan, ístöð lítil voru á henni og ólar ofan á dýnunni, sem spentu um lærin á mér og héldu mér svo föstum, að ég gat bókstafiega ekki dottið af baki. Pabbi vildi fyrst teyma undir mér, en við það var nú ekki komandi. Ég reið rauðum hesti, sem ég átti sjálfur; hafði ég svo oft reynt mig á honum berbakt, að hann var orðinn alveg vanur taumhaldi minu, enda var eins og blessuð skepnan hefði vit fyrir okkur báðum. Einu sinni man ég eftir að faðir minn var sóttur til að skira barn í Vík, sem er sunnan við fjörðinn andspænis Kolfreyjuslað, en lítið eitt innar. Stinn- ingskaldi var á norðan, svo að hvítfreyddi á sjónum. Þá vildi ég fá að fara með, en fékk það ekki, en tylgdi föður mínum ofan að bátnum. Hann sagðist koma aflur eftir 1—2 klukkutíma og sætti ég mig við það og hélt heimleiðis. Á leiðinni heim datt mér það alt í einu í hug, að svo hvast væri, að hætt gæti verið við að báturinn færist. Þetta var náttúr- lega ekki annað en fávizka mín; enginn minsti háski á ferðum. En þetta hafði nú bitið sig fast í mig og ég þóttist vita með vissu, að þetta væri orsökin til þess að faðir minn hefði ekki viljað lofa mér með sér. En hitt var þó heldur, að faðir minn hafði óttast, að mér yrði kalt, einkum á heimleiðinni, er berja varð á móti vindi. Ég fór ekki heim, heldur upp á hraun, settist þar og hafði ekki augun af bátnum þangað til hann var kominn yfir fjörð- inn, og alla tíð var ég sárgrátandi á meðan.
Beinir tenglar