IÐUNN] Endurmianingar. 65 Pegar báturinn var kominn yíir um, hætti ég að skæla, en sat kyrr á klettinum óralanga tíð, að mér fanst, þangað til ég sá bátinn koma að sunnan aftur. Róður gekk nú seint, bátnum hossaði upp og niður og lá við að hverfa mér sjónum stundum á milli aldnanna. En þarna sat ég af og til skælandi með öndina í hálsinum og skjálfandi af kulda, alt þangað til báturinn lenti i höfninni og ég gat hlaupið ofan eftir á móti föður minum og upp um hálsinn á honum. Hann sá, að ég var allur út grátinn og skjálfandi og varð alveg hissa, þegar hann hejrrði, að ég hefði aldrei farið heim, en setið á klettinum alla tíð; en það var víst hátt á 3. klukkustund. Hann tók mig í fangið og bar mig heim og lét mig strax fara niður í rúm og lét flóa handa mér mjólk. Ekki fékk ég að fara á fætur aftur þann dag, en ekki varð mér ið minsta meint af þessu. Mér er minnisstæður veturinn og vorið 1859. Þá voru hafþök af ísi fyrir öllu austurlandi og frost- grimdir miklar, svo að firði lagði út fyrir yztu annes, en þar tók hafísinn við og spenti um alt austurland. *°á fóru menn úr Fáskrúðsfirði kaupstaðarferðir með *ki á ísnum út fyrir Vattarnestanga og inn á Eski- 'Jörð. Lagísinn á firðinum var svo sléttur að fært 'ftr á skautum þvers og endilangs um allan fjörðinn. ^aðir minn fór á skautum í húsvitjunarferð um Veturinn og fékk ég að fara með honum. Veður var 8ott og fórum við fyrsta daginn beint inn í fjarðar- ^otn, og gengum þaðan inn dalinn og inn að Dölum " afa míns. Fékk ég þá að vera þar nokkra daga ^eðan faðir minn húsvitjaði, fyrst á bæjunum fyrir Irinan fjörðinn, og síðan hélt hann á skautum út Jórðinn og húsvitjaði á bæjunum beggja vegna Jarðar; kom svo aftur eftir nokkra daga og sótti '§• Pá fylgdi afi minn okkur á hestum út að fjarð- Iðu nn I.
Beinir tenglar