Iðunn : nýr flokkur

						66                                 Jón Olafsson:                          iiðunn

arbotni, en þaðan héldum við heimleiðis á skautum.

Þetta þótti mér ákaflega skemtileg för.

Um vorið þegar hafísinn var að fara og isinn á

firðinum var orðinn svo meyr, að ekki þótti fært yfir,

bar svo við, að maður kom ríðandi innan fyrir fjörðinn

og hafði hálf-uppgefið hestinn. Hann fór svo mikinn,

af því að hann var að sækja föður minn til lækn-

inga til manns í Hvammi, sem er næst yzti bær

sunnan megin við fjörðinn. Faðir minn þóttist ráða

af lýsingunni, að hér mundi vera bráður háski á

ferðum og að hver klukkustundin gæti, ef til vill,

riðið á lífi mannsins. Það er bæði illur vegur og

langur hringinn i kring um allan fjörðinn, en ísinn

töldu allir bráðófæran, því að hann var orðinn eins

og þykt krap og ekkert líkt þvi mannheldur á að

stíga. Faðir minn sagði sendimanninum að hvíla sig

og hestinn og fara svo í hægðum sínum inn fyrir

fjörðinn aftur. Sjálfur tók hann skíði og fór á þeim

á isnum yfir að Hvammi, og mátti þá sjá ísinn dúa

undir skíðunum eins og krapinn gengi í öldum.

Faðir minn var ekki margar minútur yfir fjörðinn,

en kom í tæka tið að bjarga manninum. En þetta

var glæfra-ferð, og ekki vildi faðir minn fara sömu

leið heimleiðis aftur, heldur fékk hest til að ríða

heimleiðis inn fyrir fjörðinn. Þótt undarlegt væri, var

ég ekkert verulega hræddur um föður minn i þetta

sinn, enda stóð ekki á löngu frá því að hann fór

og þar til að hann sást koma heill á land hinuro

megin.

Ein af minningum mínum frá þessum æskudögum

er það, þegar ég fékk að sitja yfir ám. Ég hefi fr»

öndverðu og alt til þessa dags verið sá óglöggvasti

maður á að þekkja skepnur. Hundana á bænurfl

þekti ég nokkurneginn að, enda voru þeir hver öðr-

um ólíkir. Sex kýr voru á bænum, en engar tvær

samlitar nema tvær svarthúfóttar, en af því að önnur