Iðunn : nýr flokkur

						iðunn i                           Endurminningar.                                  67

var hornótt, en hin kollótt, þekti ég þær að, ef ég

sá á hausana. Hestana þekti ég líka nokkurneginn

að, enda var einn brúnblesóttur, annar brúnskjóttur,

þriðji jarpur, en þrír voru rauðir; einn var alrauður

með hvíta stjörnu í enni; annar alrauður, en Ijósa-

sokkótlur á fótum; hann var ungur og átti ég hann;

þriðja var rauðblesótt meri. Sokka minn þekti ég á

löppunum, Trausta á hvítu stjörnunni í enninu, og

merina þekti ég frá honum, ef ég sá blesuna framan

i henni; annars þekti ég ekki hest frá meri, nema

með grandgæfilegri skoðun. Kvíaærnar voru um 70;

af þeim voru 4 dökkgráar en tvær svartar. Þrjár af

þeim dökkgráu og önr.ur sú svarta voru eignaðar

mér, en engar þessar mislitu ær þekti ég svo, að ég

gæti  sagt,   hverjar voru minar fjórar af þessum sex.

Eg var fyrst látinn sitja yfir með unglingspilti,

komnum yfir fermingu, og átti hann að venja mig

"við, en síðan skyldi ég sitja yfir einn með stelpu-

krakka, sem var enn yngri en ég. Alt gékk vel meðan

ég sat yfir ásamt piltinum; ég var ósporlatur að

hlaupa fyrir og þess á milli höfðum víð okkur ýmis-

'egt til skemtunar. T. d. bygðum við okkur smala-

Wa úr grjóti, létum veggina ganga saman að ofan

°g þöktum með hellum og mosa og bárum smásteina

a ofan. Hann var ekki stærri en svo, að við gátum

rétt að eins setið þar inni tveir einir réttum beinum.

Öm þessar mundir sátum við yfir úti og uppi i

Staðarheiði, rétt úti undir Halakletti. Hann er framt

að 2000 feta hár, og er ekkert sérlega örðugt fyrir

tullorðinn mann að ganga upp á hann. Þangað

^omst ég upp, þótt ungur væri, og man ég eftir að

^ér þótti útsjónin mikilfengleg. Veður var bjart og

^a langt til hafs, á að gezka 15 danskar milur; ræð

^g það af því, að ég sá lengst úti í hafi eins og

P^ttan skóg af frönskum fiskiduggum; en eitthvað 15

•^ilur beint austur frá landi er langt grynni frá norðri

5*