Iðunn : nýr flokkur

						68                                 Jón Olafsson:                          i iðunn

til suðurs og eru þar alvana mið Frakka, og heíi ég

oftar en einu sinni siglt þar i gegnum flota þeirra,

er ég fór á milli landa. Halaklelturinn er þverbeinar

klettaraðir út að sjónum. Neðst er ein sandrák eða

belti og hált þverhnýpt kleltabelti fyrir neðan; en

þar niður af snarbrattar skriður ofan i sjó. Úr heið-

inni, þar sem við vorum, mátti ganga rákina yfir í

Vattarness-land. Svo var hún þó tæp, að ekki gátu

tveir gengið samsíða, og ef fótur skrikaði, þá var

ekki annað en hrapa niður fyrir klettinn og eitthvað

ofan eflir skriðunum, og væri það hvers manns bani.

Rákina þorði ég aldrei að ganga og ekki heldur pilt-

urinn, sem með mér var; en það vissi ég þó, að

Páll bróðir minn hafði gengið rákina og einir tveir

eða þrír aðrir, sem ég hafði heyrt getið um.

Við sátum yíir á klettahjalla, sem heitir Grenis-

hjalli og héldum fénu í hvamminum inn frá Hjall-

anum. Stundum vildi það rása út fyrir hjallann, en

við gættum þess að láta það ekki fara of langt austur

eftir, því að þá hefði einhver óþægðar-rollan verið

vis til að rása út sandrákina undir Halakletti, en þá

leið treysti hvorugur okkar sér á eftir þeim. Heiðin

þarna út frá er rétt uppi undir fjallsbrún, og vildu

ærnar stundum rása upp á brúnir, en þangað var

örstutt og greiðfært. Heiðin er sunnan í fjallinu og

er grösug, en frambrúnin á henni mjmdast af snar-

bröttu klettabelti, en þar fyrir neðan j'mist skriður

eða meir eða minna gróin brött brekka alt ofan

undir sjó. Öll klettabelti á austfjörðum eru hæst y/X

við sjó, en svo ská-hallar þeim inn eftir. Niður

gegn um þessi klettabelli voru sumstaðar sprungur

eða gjótur, snarbrattar og oft lausagrjót á botninum-

Sumar voru greiðfærar upp og niður, aðrar torfærar

eða illfærar. Varla var nokkur sú gjóta, sem ég rynni

ekki   upp   og niður eins  og köttur. Var ég slundum