Iðunn : nýr flokkur

						iðunn                         Endurminningar.                               69

á  ótrúlega skömmum tíma kominn ofan úr heiði og

þvert niður að sjó og svo beint upp í heiði aftur.

Svona gekk nú nokkra daga alt vel og slysalaust.

En svo átti að fara að spara piltinn, sem með mér

var, og átti ég þá að fara að hafa með mér stelpu-

krakka, yngri en ég var. Við rákum fóð út í heið-

ina og lofuðum ánum að dreifa sér á beit. Þegar

okkur þótti þær rása of langt í einhverja átt, fórum

Við fyrir þær, en vöruðumst þó að hnappsitja þær.

Um kvöldið, er heim skyldi halda, taldi ég ærnar,

og fanst þá vanta 5; sá ég þær uppi undir fjalls-

brúninni og sótti þær. Þegar við komum heim á

kvía-ból og höfðum kvíað ærnar, komu mjaltakon-

Urnar og urðu þess fljótt varar, að þar voru 7 geld-

kindur í hópnum. Kom það þá upp úr túrnum að

7 ærnar vantaði. Eg stóð fast á því að ég hefði

komið með féð alt með réttri tölu. En hitt varð nú

bert, að ég þekti ekki kvíá frá sauð, hvað þá geldri á.

Næsta dag var fjósamaðurinn látinn fara með mér

1 bjásetuna; hann var gamall maður og nærri blind-

1r; við sátum yfir um daginn og þegar kindurnar

rásuðu eitlhvað, sagði karlinn við mig: »Sjóna þú;

eg skal sækja«. Þetta var nú eiginlega öfugt við það

s6m við þurfti; ég var ólatur til að hlaupa fyrir og

S3ekja. Til þess þurfti ég ekki hjálpar með. En karl-

lQn hefði heldur átt að vera betur fær en ég um að

>)sjóna«; ég sá að vísu, þegar kindur höfðu rásað úr

hópnum, en af því að geldkindur voru lika í fjall-

lnu, þá hefði ég þurft að þekkja þær frá kviám, þvi

að þær gátu vel hlaupið saman við. Einar gamli

sotti nú alt sem ég »sjónaði«. Afleiðingin varð, að

Utn kveldið komum við ekki öllu fénu í kvíarnar;

Pað var orðið svo margt; því að við höfðum með-

lerðis ekki að eins allar kvíærnar með tölu, heldur

°8 yfir 20 geldfjár með. Það þótti nú auðséð, að við

^inar gamli dygðum ekki til þessa starfa og varð að