Rústir. Eftir Sigurð Guðmundsson. IHugvekjustúfur, fluttur á ungmennafélagssamkomu í Reykjavík 13. Maí 1915.] Eg get ekki flutt hér gamanmál né skemtihjal. Mér hefir ekki auðnast að finna neina skemtitexta, er sæmilegt væri að fara hér með, á slíkum alvöru- tímum sem nú lifum vér á. Líf og saga núliðandi tiðar selja oss engin fagnaðarefni í hendur. Frá upp- hafi sögunnar hafa aldrei gerst slík hörmungatíðindi Sem nú, er allur mannheimur, að kalla, gnýr við af fallbyssuskotum og næstum því öll Norðurálfan flýtur 1 mannablóði. Til þessa hefir oss íslendingum staðið furðulega 'ítið böl af ófriðnum. Sumum virðist því, ef til vill, sem vér getum sagt: »Et og drekk sála mín«. En etlginn veit, hvernig þessum ragnarökum tykur. Og Pví veit enginn, hvað yfir oss gengur, unz friður kcnist aftur á í heimi. En allar þær hinar ótrúlegu "örmungar, er nú dynja yfir mannfólkið úti í lönd- llrn, ætlu að sveigja oss alla til alvöru og gætni í raðum og athöfn, ekki sízt í alþjóðarmálum. En vér íslendingar búum svo fjarri vettvangi, að ^ersagan mikla raskar ekki ró vorri né háttum sem **la mætti eftir ógurleik hennar og tryllingi. Voða- •ðindi, er gerast með oss sjálfum, fá meira á oss, P°tt þau séu hégómi einn hjá þeim feiknum, er nú §ei-ast á blóðvellinum mikla. Svo langsamlega erum er sjálfum oss næstir. Vér höfum fyrir skömmu séð *mi þess, er ein höfuðskepnan talaði til vor. Mál
Beinir tenglar