Iðunn : nýr flokkur

						78                         Sigurður Guðmundsson:                  [IÐUNN

er honum þykir meina verst, enda er ekkert eins

ófrjótt og það. Þessir andar deyfðar og tómlætis

sveima um alt þjóðlíf vort og valda hvarvetna hin-

um mestu spellum. Ar eftir ár og öld eftir öld láta

þeir oss varbúna við hafísnum, kennaranum,

»sem þrumað hefir i þúsund ár

hvað pjóðin vor aldregi nemurw.

Altaf er því treyst, að hann, miskunnarleysið sjálft og

harkan, sneiði hjá oss að þessu sinni. Þeir stefna

oss fyrirhyggjulaust í deilur við erlent vald. Oss

gleymist nú hvað eftir annað, að »í upphaii skyldi

endirinn skoða«, að hugsa þá leiki, er andstæðingur

vor leiki næst, hvað þá heldur að vér höfum fyrir

því að hugsa 3—4 leiki, og þá er lítil von á, að vér

vinnum taflið. Þeir valda því, að vér gleymum óvin-

unum í hugskotum vorum, þeim er alt af leiða oss á

glapstigu i líferni voru og viðleitni. Gerum ráð fyrir,

að einhver hefði þotið inn í einhverja búðina bruna-

nóttina, í þvi skyni að bjarga nokkrum skrautgrip-

um frá bálinu og látið lífið fyrir. Myndi ekki öllum

þykja ofmikið lagt í sölurnar? Þessi tíðindi gerðust

ekki, sem betur fór. En svipað þessu fer mörgum.

Margur týnir andlegu lífi sínu, af því að alt fór í

baráttu fyrir ytri gæðum, heimstign og veraldar-hé-

góma. Þeir höfðu ekki gát á líferni sínu, gerðu sér

aldrei grein fyrir kjarna allra verðmæta, lifðu ekkí

lífinu með neinni hugsun. Aðrir eyða beztu árunum

í afreks- og frægðar-drauma í stað þess að verja

þeim til afreksverka. Svo undarlegt sem það er, hefir

fjölda manna ekki hugsast það fyrr en um seinan,

að vísdóms og kunnáttu afla menn sér ekki án á-

reynslu og erfiðis. Stundum tókst þeim að telja sér tru

um, að þeir gætu skíft um skap og vilja næsta dag-

Þeir skutu því á frest til morguns, er eins mátti

byrja í dag.   Fyrirhyggjuna skorti,   gát á því,   hvert