82 Sig. Guðmundsson: Rústir. riÐUNM Ungmennafélagar! Margt er vel um stefnuskrá yðar, ef hugur fylgir máli. Þó veit hún meir út á við en inn á við, að því er mér skilst. En að þér sneruð henni meir inn á við, að hugrækt og inann- rækt! Nú brosir víst niargur að slíkum barnaskap. »Hvernig getur liugrækt verið félagsmál?« spyrja spakir og fróðir. Það er satt, að einstaklingarnir verða að afla sér þroska með eignu starfi. Með siðferðislegri breytni verða menn sjálfir að hafa umsjón. En hví má ekki stofna til félagsskapar um aðra breytni en bindindi um vín og tóbak. Menn geta t. d. haft félag með sér um að lifa óbrotnu lífi, svo að þeir geti stytt atvinnutíma sinn og þeim vinnist tómstundir til andlegra iðkana. Menn gefa skuldbundið sig (il að vinna einhver mannúðarstört. Á því verða þeir betri, auk annars gagns, er af því leiddi. Menn gætu komið sér saman um meginreglur um Jleira í breylni sinni og fylgt þeim vægðarlaust við sjálfa sig og aðra. Það má aldrei gieyma þeim sannleik krislindóms- ins, að alt veltur á innlííi voru. Á hverjum degi æltu menn að verja nokkurri stund til rannsókna á sjálf- um sér, hvort þeim »miðar aftur á bak ellegar nokkuð á leið«, líkt og sumt trúfólk ver daglega nokkurri stund til bænagerða. Bezta vátryggingin gegn öllum eldsvoðum, bæði i húsum og hugum, öflgasta ráðið gegn öllum stríðum, bæði »á landi og í lundu«, er ræklun og endurbót mannshugans.
Beinir tenglar