iðunni Peningum fleygt í sjóinn. 85 farisl öll þessi 8 ár samtals. Af þeim var einn óvá- trygður, annar af þeim fórst við árekstur við Eng- lands-strendur, og með því að íslendingarnir voru ekki sekir í árekstrinum, þá fékk vátryggingarfélag, það er í hlut átti, endurgoldið tjónið hjá vátrygg- ingarfélagi brezka skipsins, sem um áreksturinn var að kenna. Svo að það er að eins einn botnvörpung- ur, sem farist hefir svo öll þessi ár, að vátryggingar- félag htins hafi þurft að bera skaðann.1) Alla þá óhemju-fúlgu, sem vér til þessa höfum greitt í sjóvátryggingu fyrir botnvörpungana, höfum vér greitt i beinhörðum peningum út úr landinu — /3 milíónar króna á ári, og lítið sem ekkert fengið fyrir inn í landið aftur (nema andvirði eins einasta Ootnvörpungs). Þetta má nú sannarlega kalla að fleygja pert- lrtgum i sjóinn. Það er engin smáræðis-blóðtaka vrir jafn-fáment land og fátækt, sem ísland er, að ata tappa af sér árlega l1/* tunnu gulls. Og þetta er Pó langt of lágt tiltekið, því að tunna gulls er ekki ^enia 200,000 krónur; en ef þess er gætt, að skipin Vatryggja einnig afla sinn, að minsta kosti að vetrar- aginu, er þau fara til Englands, þá má fullyrða, ao iðgjöldin fari árlega langt fram yfir þessar áætl- u"u 330,000 krónur, eða yfir þriðjung miliónar. vátrygging íslenzkra botnvörpuskipa hlýtur að vera llt með allra-arðvænlegustu fyrirtækjum í heimi. En hvernig stendur þá á því, mun margur hugsa, vátryggingargjaldið fyrir íslenzka botnvörpunga KUli vera svona afskaplega hátt? — Það mun standa 0 á þvi, að margir botnvörpungar farast árlega hér ir,- ¦ Einn þcirra i'órst mvrri brosicga. slysalcga; fórsi i góöu vcðri ú lcið 1,.,,.. ^ykjavik til li!ifiiiirijarðar; Iini'ði seglskip í logi og slrandaði svo, að SUu ! "st- — Smátjón haia vilanlcga koinið fyrir, heldur sjaldan þó. \U|j, ! V:"' eitt, er nam -10,000 krónum (ásigling á franskt liskiskip — tjónið 'slendingunum að kcnna).
Beinir tenglar