86 Jón Olafsson: [Iðunn við Islandsstrendur. Vátryggingarfélögin h'la á það, en gæla þess ekki, að þeir mörgu botnvörpungar, sem farast hér við land, ern enskir, þýzkir og frakk- neskir, en að enginn islenzkur botnvörpungur hefir nokkru sinni enn farist hér við íslands-strendur (að þessu eina óskiljanlega slysi frá leknu). Vátryggingar- hættan fyrir þá er því lílil í samanburði við það sem hún er fyrir úllenda botnvörpunga. — Annað mun og vera það, að félögin miða við 'öll þau strönd, eimskipa og seglskipa, sem farist hafa hér við land síðustu 50 árin. l3ar í eru þá talin þau fjölmörgu frakknesku fiskiskip (seglskip, er áriega íórust bér þá. Her liggur því alveg beint fyrir, að stofna islenzk- an uátryggingarsjóð fyrir íslenzka botnvörpunga. Iðgjöldin til þessa sjóðs fyrir skip og alla yrðu vænt- anlega um 400,000 krónur á ári eða um 2V* mib'ón króna á ;3 árum. Nú eru engin minstu líkindi til, að einn íslenzkur bolnvörpungur farist að meðaltali á hverju ári.1) Sjóður þessi yrði ekki ýkjalengi með vaxtavöxtum að slíga upp í milíónir. Hann ætti að ávaxta í landinu sjálfu, og er auðsætt, hversu feiki- lega bann gæti aukið peningamagn í landinu. Hver blessun af því leiddi, er öllum auðsælt. | Vér gætuiH t. d. varið miklu af því til að kaupa veðdeildarbréí Landsbankans, sem gefa í hreinan arð 4lÍ2°/o af nafnverði. Ylir höfuð ætli það að vera vandræða- Jaust að verja þessu fé á einhvern hátt landinu til í'ramfara og blessunar.] Það má nú segja, að botnvörpungar séu orðnir svo margir, að eigendurnir gœtu stofnað samábyrgð- arfélag. En þeir hafa ekki gert það enn, og má vera. að þess verði nokkuð enn að bíða. Er þar á það að 1) Hí'r er ékki t«l<ið l/'llit lil þess, að liæltan er auðvitað meiri mcð:"> á striðinu stendur, þvi að iðgjöldin eru þá þeim mun hærri, svo að a1 kemur í sama stað.
Beinir tenglar