Iöuxn] Peningum fleygt í sjóinn. 87 líta, að áhltan, þótt tiltölulega lítil sé, er svo ótuistr- uð; félög, sera tryggja skip, sem eru í förum viðs- vegar um heimsins höf, eiga síður á hætlu að fá óvenjnleg tjón l einu; hættan verður dreifðari og jafn- ari. Vátryggifélag fyrir íslenzka botnvórpunga er 'njög óliklegt að ætti á hættu að missa 1 bolnvörp- ung á ári (af 20) að meðaltali eða til jafnaðar. Það gæti oft sloppið svo, að það misti ekkert skip ein 45 ár í röð, en svo gti það aftur mist ein 4 skip « einu ári t. d. í hroðalegu illviðri. Það væri 800,000 króna tjón. Og slíkt getur komið fyrir eins á 1. ári eins og á' 4. eða 5. ári. Þetla veldur þvi, að ég ef'a, að útgerðarmenn vorir (fiestir all-skuldugir enn, þrátt fyrir góðan gróða) haíi efni á, eða sé þess Hiegnugir, að stofna fyrst um sinn gagnkvæmt vá- tryggifélag. Þó að sú stofnun sé líka gott gróðafgrir- tceki, þá þyrfti þó eins og 800,000 kr. stofnfé til varasjóðs. Mér virðist samt nauðsynlegt að stöðva þessa miklu blóðtöku, þennan sióra úlstraum peninga úr landinu. Og þar sem enginn minsti vah* getur leikið á arð- i'nleik fyrirtækisins, þá virðist hggja beint við, að ^ancú'ð þ. e. landssjóður taki að sér að stofna slíkt ¦vátn'ggifélag. Til þess þarf hann ekki að taka fyrirfram til láns 800,000 króna og liggja með unz á þyrfti ^ð halda. En hann þyrfti að semja svo við örugga peningastofnun, að hann gti átt víst ait að 1,000,000 kr. láni til 5(5 ára, ef og þegar slíkt stórslys, sem «ður er á vikið, ber að höndum og það ætti að vera vinnandi verk að fá með dágóðum kjörum. Kg ætla ekki að fara hér neitt úl i einstök atriði ^m stjórnina og fyrirkomulagið. En að þessu ætti að vinda bráðan bug. Þingið i sumar ætti að gera 'ög um þetla, svo að það gæti komist til fram- kvæmdar á næsta vori eða undir eins og stríðið er