88 Ritsjá. IIÐUNH á enda. Vér höfum ekki efni á að láta gallið streyma þannig úr greipum oss út úr landinu! Ég er fullviss um það, að næsta þing getur íátt það gert, er í hálfkvisti geti komist við þetta mál að gagni og blessun fyrir landið. Ritsjá. Snæljós, Kvœði eftir Jakob Thorarensen, Rvík, Jóh. Jóhannesson, 1914, 96 bls. Mottó: Við leirskálduiiuni lit ég ei; að góðskáldiinnin lilynni ég, og stórskáldin lola ég og lasta. L e s s i n g. Undir eins og ég i »Óðni« las fyrstu kvœðin, er á prent komu eftir Jakob Thorarensen, sá ég, að par var að skap- ast skáld gott, og peirri skoðun heíi ég sem betur fer ekki purft að breyta síðan. Nú er komið út ofurlítið kvæðakver eftir Jakob. Er ekki nema réttlætisverk að minnast pess rækilega, sakir misskilnings pess og illgirni, er pað hefir orðið fyrir. En ef til vill vilja menn fyrst vita einhver deili á mann- inum. Jakob Thorarensen er fæddur að Fossi í Hrútafirðt nú fyrir réttum 29 árum. Hann ólst upp á Ströndum — ekki á Hornströndum—við smalamensku og önnur sveita- störf. Síðan nam hann trésmíðaiðn í Rvik og hefir nú ofau af fyrir sér með henni par, auk pess sem hann yrkir. Það er karlmenskubragur á llestu pví, sem Jakob kveður, en nokkur nepja yfir sumum kvæðum hans. Hann er ekk- ert blíð-skáld, en kjarnyrtur og stundum hvass. Pótt hann sé likamlega í ætt við pá Bjarna Thorarensen og Hannes Hafstein, er hann — að minsta kosti enn — andlega skyld- astur Hjálmari frá Bólu og að sumu leyti Porst. Erlings-
Beinir tenglar