ÍÐUNNj Ritsjá. 91 segir hann um gargandi smáfyglið: Lofthræddir og lágíleygastir löngum cru háværastir! Og pó er honum sannarlega ekkert í nöp við smáfyglið. Pað sést bezt á kvœðinu »Snjótiltlingar«. Þeir eru, vesa- lingarnir, að halda fundi á fannbörðu svellinu og ráðgast um, hvernig peir eigi að fara að verjast vetrarhörkunum; og sá sem er þeirra ráðsvinnastur segir: Re^'num nú að verjast vel Flýjum ei af Fróni enn vetri — hann cr skæður. l'rosta undan vetri. Þangað til við hittum hel, Hyggjum ekki eins og menn höldum saman bræður. Ameríku betri! Er ekki kersknin greinileg? Jakob segir nú raunar, að pað sé liættulegt að láta annan eins fjanda sjást eftir sig, ef maður skyldi sjálfur purfa að flæmast einhvernlíma til Ameriku. En hvað um pað. Þá er — »Tóan svanga«. Lágf'óta greyið leilar sér bjargar i eituregndum hestskrokk; en pá læðist meðaumkvunar- tárið úr augnakrókunum á skáldinu og sárbeitt grcmjan brýtst út af vörum hans: Svo fann hún grimman eitureld scm allar taugar brendi. Þá vissi liún, með vélum feld, hún var i dauðans hendi. Því maður matinn sendi. Pctla er elzta kvæðið í bókinni og pað sýnir bezt inn- rseti unglingsins. Upp af pessu innræti lians spratt með- aumkunin með öllu pví sem bágl á eða farið hefir liall- oka. Og upp af pessu innræti spratt sárbeitt gremja. Eg vildi helzt geta prcntað hér upp kvæðin »Hjá gálgan- um« og »Hann stal«; en pað yrði pvi miður of langt mál. En úr »Skuggamyndir«, par sem hann lýsir tuddamenninu, ciðrofanum og stúlkunni, sem mist hafði sakleysi sitt og orðin er barnshafandi, má pó tilfæra petta: Henni pótti punglegt svarið, pelta var nú brynjan hans, — úr lýgi og svikum saman barið sigurvirki ópokkans! Stundu síðar strengur pungur steðjar fram með konulik,
Beinir tenglar