92 Ritsjá. iðunm lemur því viö klettaklungur kastar þvi svo upp i vík.------- Þú sem veldur pessum skrefum, þekkir blygðun svikarans og færð að kenna á hefni-hnefum hnúa-bera 'sannleikans. En það er ekki svo að skilja sem tómir þistlar og þyrn- ar séu á skáldmeiði Jakobs; þar eru lika fögur blóm og stórfengleg og stundum einkennilega skritin eins og brönu- grösin. Og svo eru loks þessar myndir úr þjóðlífinu (sbr. »Eldabuskan« hér að framan), sem hann dregur allra manna bezt og ég hygg að verði honum hamingjudrýgstar á skáldbrautinni. Sem dæmí skal ég að eins nefna hið undurhlýja og fagra kvæði »Jól«, hið stórfenglega og karl- mannlega kvæði »í hákarlalegum« og þetta óheflaða, et» þó smellna kvæði »Sambýlið á Jöðrum«, er sjálfur Fröding, stórskáldið sænska, mundi ekki hafa skammast sín fyrir. Líklegast má helzt ekki neiha kvæði eins og »Kamburinn«,. aí" þvi að það er lúsakambur, sem um er að ræða, og þó er í því kvæði fólgið svo fjári gott skens til hinna svo- nefndu lýðskrumara. Ýmis fleiri kvæði vildi ég hafa nefnt úr þessu litla kveri, en rúmið leyfir það ekki. Pó vildi ég nú að síðustu víkja nokkrum orðum að skáldinu sjálfu. Eitt kvæði hans nefnist »Að fjaHabaki«, og mér finst það vera svo átakan- leg sjálfslýsing. Maðurinn er ungur og umkomulaus, ofís atvinnulaus verkamaður og heflr ekki átt neinu láni a& fagna i lílinu. Og þó þráir hann að vonum bæði sól og sumar. Hann langar til að leggja á fjallið og komast upp- á tindinn, eins og sjá má af fyrsta kvæðinu: Uppi í blámanum atkvarfs ég Ieita augunum þreyttum af húmi og snjá; hvernig sem skuggarnir skygninu breyta, skima ég þangað af lyftandi þrá. Gef mér því itak i sólbjarmans sjóði, sendu mér skin yflr hugarins snjá, heiðríkjal — bæði i lífi og ljóði lyftu mér til þin í dagveldin há.
Beinir tenglar