idunnj Ritsjá. 93 Það cr sýnilegt á þessum ljóölínum, hversu hann langar upp í heiðríkjuna. En nú um slund veröur hann pó aö fara að fjallabaki. Ástæðurnar leyfa ekki annað, og þá ¦kveður hann: ()g áfram held ég yfir pessi fjöll, pótt aldrei finni eg greiða vegi tíðar, pótt herði frost og framtíð mín sé öll i frændsemi við nótt og sortahríðar. Svo kveð cg alla kunningjana hér, og kærar pakkir fyrir glaðar stundir. Þið gleymið mér, ef fjöllin skakt ég fer — ef forlaganna sköflum verð ég undir. Nei! Jakob. Við sjáumst aftur. Eg veit, að maðurinn á svo mikinn kjark til og karlmannslund, að hann lætur naumast bugast i torfærunum. Og heflr hann ekki sjálfur sagt: Pótt mcr auðnist ekki að sja ævi-éljum linna, hrifinn get cg hluslað á hlátur vona minna. Eg óska pess okkar vegna, að hann megi komast upp á tindinn og að hann eigi eftir að koma niður — sólarmegin! Á. H. B. »Um Harald hárfagra. Frásagnir Heims- kringlu og annara f'ornrita vorra. Eftir Eggei't Briem frá Viðe37.« 149 bls. í Skírnis-broti. Rvik 1915. Það er nýnæmi i íslenzkum bókmenlum, að maður gefi út heila bók um sögulegar rannsóknir, og pað á sjálfs sín kostnað. Ég er of illa að mér til pess að geta mctið og dæmt til fullnustu um verk höfundarins. Iín það þykir mcr örugt að segja, að hann muni í helztu aðalatriðunum hafa rétt fyrir sér. T. d. um merkinguna í »óðal«. ()g slcyring hans « Haraldsrctti, sem að vísu cr ný, hygg ég að sé vafalaust '5'étt. Enda finst mcr, að það sem óljóst hefir verið og fræði-
Beinir tenglar