91 RÍtSJá. [IÐUNÍÍ menn hafa um deilt, aö pví er kemur til óðalsrétlinda, peirra er Harahiur hárfagri eignaði sér eða tók sér, er hann ruddist til rikis, verði ljóst og skiljanlegt eflir skýr- ingum höf.s. Hann kallar pennan rétt »Haraldsrétt«. Fyrst er inngangur (um vísindamensku Snorra Sturlu- sonar og snild í sagnaritun). — Þ-á er í næsta kafla lýst skoðunum frœðimanna vorra líma á Haraldsrétli, — Þa er lýst eöli Haráldsréltar, og er þar að ætlun minni í fyrsta sinni rélt skýrt, hvað »óðal« var. — Næst er kafli um undanpágur og endurgjafir. — Pa um þýðing Haralds- rétlar (tilgang og afleiðingar). — Pá koma kaflar um manna- forráð og landsforrœði, um hernað og sljórnmál, um al- menning, um nefgildið, um konnngserfðir, tim ámœli og ávirðingar, um ísland, um víkinga-öldina, — og loks niður- lagsorð. Höf. gerir sumstaðar, að mér finst, óparfa útúrtúra (pólt fróðlegir séu í sjálfu sér) og yfirlitið með pví eríiðara. Sumar tilgátur höf.s um ýmis minni atriði hygg ég að geti orkað tvímæla. En í aðalatriðunum hygg ég óyggjandi, að hann hafi rétt fyrir sér. Og pað tel ég óefað, að bók hans verði mikiJl gaumur gefinn í Noregi, og ég trúi pvi helzt, að hún geri gerhylting í skoðunum manna á málefninu. Hversu sem litið verður á surn einstök atriði, verð ég að telja petía slórmerkilega bók. Eg hefði talið æskilegt, að höf. hefði endað bókina með> stuttu ágrips-yíirliti yflr niðurstöður sínar. J. 01. Haustlöng. 120 hringhendur eflir Guðm. Friðjónsson. 30 bls. 8V°. Rvík 1915. Einhver sendi mér petta i umslagi — liklega »til um- sagnar«. líg vildi hann hefði látið pað ógert, af pvi að mér pykir vænt um fjóðagydju Guðmundar, og mér sárnar að sjá illa farið með pá sem mér er hlýtt til. Pað er að verða tízka, að yrkja sléttubönd — jafnvel heilar rímur! Verri misbeiting á rímgáfu er ekki auðið að-
Beinir tenglar