Straumar

						STRAUMAR

Heilbrigt trúarlíf.

Erindi  eftir prófessor  Sigurð P. Sívertsen,  flutt   á fundi

guðfræðistúdenta  8. janúar 1927.

Umtalsefni mitt er, hver séu helztu ein-

kenni heilbrigðs trúarlífs samkvæmt kristi-

legri   kenningu   og  reynslu.

Astæðan til þess að eg valdi mér það efni, var ann-

ars vegar sú, að mér er ljóst, hve áhrifaríkt trúarlíf hvers

manns getur verið fyrir þroskaferil sjálfs hans og um-

hverfis hatis, — og hins vegar meðvitundin um tjón það,

er öfgar og óheilbrigði trúarlífsins geta unnið einstakl-

ingum og heild.

öllum er þörf á að gera sér þess grein, hver séu ein-

kenni heilbrigðs trúarlífs, og þá ekki sízt þeim, sem ætla

sér að verða leiðtogar á trúarlífssviðinu. —

Engum, sem kynt hefir sér prédikun Krists, mun

blandast hugur um, að fyrsta einkenni heilbrigðs trúarlífs

samkvæmt kenningu hans sé innileiki guðssamfélagsins.

Trúin þarf að ná til persónuleikans, hún þarf að vera

innileikans og hjartans mál.

Alt andlegt líf verður að miðast við persónuleikann,

við insta eðli mannsins. Það sem ekki nær til sálarlífsins,

er aðeins sem ytra fat, aðeins ytri flík, eða búningur,

persónuleikanum óviðkomandi. Þessvegna liggur í hlutar-

ins eðli, að heilbrigt getur trúarlíf einkis manns verið,

nema trúin nái föstum tökum á sálarlífi hans.

Trúin þarf að ná tökum á skynsemi mannsins,

þannig að sannindi trúarinnar verði að hugsjónum manns-

ins, verði að þekkingu, sem maðurinn virðir og elskar og

vill fara eftir í lífi sínu. — Trúin þarf einnig að ná til

tilfinninga hvers manns, þannig að elska, lotning og

tilbeiðsla og þrá til guðssamfélags sé rík í huga manns-

ins. — Ennfremur þarf trúin að ná til vilja mannsins,

helga viljastefnu hans og viljaframkvæmd.

Eins og vér vitum, lagði frelsari vor afarríka áherzlu