Straumar

						STRAUMAR

Þar er maður, sem vill starfa og sem vill sjá ávexti af

starfsemi sinni, og sem kemur miklu til leiðar. Krafturer

einkenni trúar hans, en því miður virðist hann stundum

í áhuga sínum gleyma „að á s t u n d a s a n n 1 e i k a n n

í   kærleika" (Ef. 4, 15).

En það eru fleiri en þeir, sem almennast eru taldir

ofstækisfullir þröngsýnismenn, sem eru með sama mark-

inu brendir. Einnig þeim, sem telja sig frjálslynda í skoð-

unum, hættir oft við hinu sama. Hættir við að óvirða það,

sem öðrum er heilagt, og litilsvirða annara sannfæringu,

og eiga erfitt með að gæta sín, þegar dæmt er um menn

eða skoðanir, sem þeim eru andstæðar.

íiestar deilur um trúmál bera þessa vott. Það er

ekki nema einstaka maður, sem kann að skrifa eða tala

með gætni og samúð með öðrum; aðeins fáir, sem kunna

að halda fram síiium málstað með rósemi og stillingu,

jafnframt festu; aðeins fáir, sem kunna að lifa eftir meg-

inreglunni „að ástunda sannleikann í kærleika". — Vand-

inn er að sameina það tvent: starfandi áhuga og elsku-

ríka framkomu.

Þar sem trúfrelsi ríkir og áhugi fyrir trúmálum, er

ekkert athugavert við það, þótt menn greini á um ýmis-

legt í kenningu og kirkjusiðum og kirkjustjórn. Það er

miklu frernur eðlilegt, að mefm geri sér mismunandi grein

fyrir staðreyndum trúarinnar og að hver haldi fram og

verji þá skoðun, sem hann telur réttasta. I því er ekkert

rangt eða óheilbrigt. Hið óheilbrigða kemur fyrst fram í

samúðarleysinu og skilningsleysinu gagnvart skoðunum

annara.

Vitanlega kemur óheilbrigði trúarlífsins ekki sízt fram

í allri hörku í framkomu, og kærleiksskorti í umgengni

við aðra, afskiftum af þeim og viðskiftum við þá. —

Enn er fjórða einkenni hins heilbrigða trúar-

lífs  og það er þroskinn.

Lífið er sífeldri breytingu háð og vér vitum, að það

er algild regla á öilum svæðum mannlífsins, að hætti þrosk-

inn, þá er eitthvað að, þá er afturför fyrir höndum, eitt-

hvað  orðið  sjúkt,  sem   fyr  eða síðar leiðir til dauða, ef