Straumar

						STRAUMAR                                 11

Þá stóð eg upp og út í myrkríð gekk,

en um mig hrollur fór af nístingskalda,

og frá mér varp eg skræðum allra alda:

Sjá, eg var frjáls og laus af vanans bekk.

En fast um ökla' eg fann samt þungan hlekk,

sem fætur þreyttir máttu trauðla valda.

Og tilverunnar helgreip snart mitt hjarta, —

eg horfði gleðivana' í myrkrið svarta.

Þá beindi eg til fjallsins minni för,

þótt færðin væri þung og erfið gangan.

Ef hinzta leiðin fyrir jarðlífs-fangann

var fær, ég vildi' að leyndardómsins skör.

Eg nýrrar reynslu girntist goðasvör,

og grun mér vakti' i húmi blóma-angan

um eitthvað dýrðlegt bak við björg og hlíðar,

á bak við sanda' og eyðimerkur víðar.

Loks fékk ég svar við sálar minnar þrá;

eg sá í fegurð nýja dögun rísa.

Og sólskin glóði yfir jökla' og ísa,

um engin græn og sævardjúpin blá.

Já, nýjan heim mér hlotnaðist að sjá, —

ég heyrði' í fjarska raddir góðra dísa.

Og djúpt í lotning laut eg helgu valdi,

sem leit á mig frá opnu himins tjaldi.

Jakob Jóh. Smári.

Þeir, sem fundið hafa réttar leiðir,  geta aðeins sýnt

það öðrum með því að taka framförum.

Joh. Mtiller.

Beindu augum þínum í sólarátt og skuggarnir munu

hörfa að baki þér\