ÁRBLIR þennan heim nje hínn, heldur hafði allan hugan á bókinni og því, sem jeg var að lesa. Allt í einu heyi'ijeg kastað upp. Jeg hætti strx að lesa og hlustaði, Þá er aftur kastað upp mjög skýrt og greinilega. „Hver eetli sje orðinn veJkur", hugsa jeg. Ein stúlkaá heimilinu var úti. »Hún hefur líklogast orðið lasin« hugsa jeg ennfremur og fer niður. Eng- inn maður. Jeg fer þá upp á loft. Allir í fasta svefni. Eng- inn i húsinu hefur kastað upp. En þessa sömu nótt var Mjall- hvít dóttir okkar á leíðinni hing- að raeð »Lyru« mjög sjóveik. Mjer kom fyrst ekki armað en »eðlileg« skýring til hugar. Seinna datt mjer í hug að upp- söluhljóðiö var alveg við eyrað á mjer í stofunni, þar sem jeg sat og enginn var annar en jeg sjálfur. Einmitt þcss vegna hjelt jeg ósjállrátt að einhver væri annarstaðar að kasta upp. Jeg tel, fyrir mitt leyti, að sjaldnar sje rjett að álíta að um hugsana- eða skynjanaílutning sje að ræða í svona tílfellum. Jeg trúi á, skapandi mátt hugs- unarinnar. Mjer þykir líklegra (af ýmsuin ástæðum, sem hjer yrðí of langt mál að rekja) að t. d. í þöusu tilfelli hafi heim- fús hugur dóttur minnar skap- að þessa breyting í umhverfi mínu, sem jeg svo skynjaði. Jeg hygg að ef um regluleg- an skynjanaflutning v;ori að ræða mundu menn t. c. heyra eða skynja það sem gerðlst langt í burtu, svipað og er menn heyra tal eða hljóð í fjarska. Og þeir mundi þá. miklu fremu.' bera nákvœmlega það, sem menn hugsa. En svo er alls >igi. Annað dæmi. Jeg var einu sinni p atur út í bæ, hjer í Vestmam eyjum, en kona min var vei. heima, sem oftar. Þá leit jeg; t í einu á úrið og sá að kluk an var orðin hálf eitt. Nei, — ú verð jeg að flýta mjer heira, ugsaði jeg — og sagði það lík: Rjett á eftir fór jeg. Þegar \ g kom heim sagði konan raín ' iö mig að það hefði komið dáli. ð fyrir sig rjett áðan, sem hún hf öi ekki tekið eftir fyr. Hún hafit. heyrt raólróm minn rjett víð ^yrað á sjer og jeg hafi kallað nafn sitt ».Ióhanna min«. Hún kvaðstþá þegar hafa litið á úrið. Þegar við bárum úrin okkar saman kom i ljós, að hún hafð1 heyrt mig segja þetta núkvœmlega á Bömu minútunni, líklegast sömu sekándunni, er jeg leit á úr mitt út í bæ, og hugsunin greip mig að nú mætti jeg til að flýta mjer heim — til hennar. Það er ekki ósvipað þvi að einhver hluti af sjálfum manni fari á stað og láti til sín heyra
Beinir tenglar