ÁRBLIK En maðurinn, sem bætti skó draup höfði sínu er hann heyrði þetta og honum vafðist tunga um tönn. því hann var ekki ailskostar Iaus við ótta. „ Jeg er ekki nema skósmiður, herra, og ekki fær um að stjórna. Og jeg er mjög ánægður með lítil- fjörlegan blett á þessum björtu slöðvum, sem sannarlega eru Himnaríki fyrir menn eins og mig. En hinn hái Andi sagði: „Fyrir þessi orð ein ættir þú upphefð skilið. því vita skaltu að sönn auðmýkt er þeim hin öruggasta hlíf og skjöldur, sem settir eru til að stjórna á æðri sviðum. En þú átt fleiri vopn en þessi, sem fremur eru til varnar. Vopn til sóknar hefir þú einnig búið þjer í jarðlífi þínu. þegar þú sast við að bæta skó var það ávalt í huga þínum að leysa þetta verk svo vel af hendi að skórnir gætu enst sem lengst og sparað fátæka manninum fje, sem átti þá. þú hugsaðir meira um þetta en borgunina. þetta varð að vana þínum. Og þessi vani varð eins og hluti af sjálfum þjer og skipgerð þinni. Hjer eru slíkir mannkostir ekki lítils metnir. Einnig var svo að enda þótt þjer veittist oft og einatt fulletf- itt að nreiða hverjum sitt þá sástu þó við og við af e'num eða tveim dagsstundum þínum til þess að hjálpa kunningjum þínum við eitthvað verk eða þá tíl þess að sitja hjá veikum. Stundirnar, sem þú notaðir þann- ig vanstu seinna upp með vinnu þinni við kertaljós á kvöldum. því að þú varst mjög fjelitill. Hjeðan veittum við einnig þessu athygli vegna sívaxandi birtu sál- ar þinnar. Slíkt sjáum við frá þessum stöðum. Og fagrar og bjartar eru sálir þeirra, sem lifa rjettilega,endimmar þeirta manna, sem lifa vondu lífi. — — Jeg gæti vel sagt þjer frá mörgu öðru, sem þú gerðir og vegna hvers þú gerðir það. En látum þetta nægja í bili meðan að jeg segi þjer til hvers jeg er send- ur. Á því sviði, sem bókin seg- ir frá, bíður þín hópur manna. þeir hafa verið þjálfaðir og kom- ið skipulagi á fiokk þeirra. Hlut- verk þeirra er að fara við og við á svið ekki langt frá jörð- unni til þess að taka viðöðrum, sem nýlega eru komnir. þeim er ætlað að athuga þessa ný- komnu og fara með hvern til þess staðar, sem nonum hentar. þeir eru reiðubúnir að fara á stað hvenær sem þarf og bíða aðeins eftir leiðtoga sínum. Kom þú, kæri vinur, jeg skal vísa þjer veginn þangað sem þeir bíða. þá kraup hinn til jarðar við fætur sendiboðans, tárfeldi og
Beinir tenglar