Austurstræti

						AUSTURSTRÆTf

hafði við umheiminn var ofur-

lítið kringlótt gat í gegnum

loftið, þar sem hann tók á móti

¦drykkjarvatni, sinni fátæk-

legu fæðu og olíu á lampann.

Þarna lifði hann árið út og ár-

ið inn og ekki í öðrum klæð-

um en einni þunnri skyrtu. —

Þarna sat hann daga og nætur

yfir bænabókum sínum og helgi-

ritum, þessum ritum sem með

daglegri notkun áttu að gera

hann, fyr eða síðar óháðan hita

og kulda og líkamsþunga. Tak-

ist einhverjum munki að lifa

þannig í 12 ár er hann leidd-

ur út úr klefanum og færður

upp á hæðsta klaustursþakið

og látinn blása þar í lúður

nokkra stund. — Upp frá þeirri

stundu nýtur hann svo jafnrar

virðingar og ábótinn. Og þó ó-

trúlegt sé, þá er aldrei skortur

á munkum, sem vilja taka þessi

12 ár á herðarnar.

Aðrir munkar láta múra sig

inni æfilangt og þeir eru þá

svo einangraðir að jafnvel þjón-

arnir, sem bera matinn að op-

inu eða glugga þeirra, fá ekki

tækifæri til að yrða á þá eða

sjá þá. — Umhverfis þá ríkir

órjúfanleg dauðaþögn. Sé mat-

urinn ekki hreifður þaðan sem

hann er látinn í sex daga, vita

menn að munkurinn er dáinn.

Þá eru múrveggirnir brotnir

niður og líkið hirt. Það gengur

sögn um það, að einn munkur

hafi lifað þannig í 69 ár, en að

lokum hafi hann gefið sig f'ram

og beðið um að fá að sjá sól-

skinið einu sinni áður en hann

dæi. — Honum var þá hleypt

út, en þá segir sagan að hann

hafi verið orðinn svo saman-

skorpinn, að hann hafi ekki

verið stærri en átta ára barn.

Allir vöðvar og kjöt var horfið,

eftir var aðeins visin beinagrind

og gul skorpin húðin. Augun

voru búin að missa allan lit. Um

leið og hann leit sólarljósið féll

hann dauður til jarðar.

MUNKARNIR í Tíbet eru

frægir fyrir töfrakraft

sinn og trúin á galdra og allt

yfirnáttúrlegt er ofin inn í allt

daglegt líf þjóðarinnar. Ef ein-

hver þarf á göldrum að halda,

snýr hann sér bara að gömlum

og reyndum munk. Eigi tveir

óvinir hlut að máli, fá þeir sér

sinn munkinn hvor og þannig

getur hafist margra ára galdra-