Austurstræti

						AUSTURSTRÆTI

SÖGUR OG SAGNIR  I.

Frá Vestfjarðakjálkannm.

1.   Margvís kona.

Ég sem þetta rita, fékk fyrir

nokkrum árum síðan útmældan

blett til ræktunar, í hlíðinni fyr-

ir ofan kauptúnið á Þingeyri.

Blettinn afgirti ég með venju-

legri gaddavírsgirðingu. Byggði

á honum hesthús yfir þrjá

hestá, og hlöðu, sem rúmaði á-

giskað fóður þeirra. Húsin bæði

undir sama þaki.

Svo var tekið til óspilltra

málanna með að tína burtu

grjót, sem var mjög mikið í

blettinum, og sömuleiðis að

búa hann undir ræktun. Hugs-

að var í framtíðinni gæti blett-

urinn fóðrar þrjá hesta, og

rúmlega það, ef vel væri um

hann hirt.

Á miðjum blettinum stóð

gríðar stór steinn, bar svo á

honum að hann sást langar leið-

ir tilsýndar.' — Þegar hér er

komið sögunni var allur neðri

hluti blettsins kominn í eitt

moldarflag. og al.lt í kringum

steininn verið búið undir sáðn-

ingu.

Snemma! morguns kom til

mín gömul kona úr þorpinu og

ávarpaði mig: ,,Þú hefir allt

af verið mér og mínum góður,

og býst ég ekki við að geta

launað þér neitt af því, sem þú

hefur fyrir mig gert, því ég er

nú bráðum úr sögunni, sem bet-

ur fer. Hafir þú hugsað þér að

sprengja stóra steininn, þá ætla

ég að biðja þig að gera það

ekki. Þú ert búinn að gera alveg

nóg." Þá lækkaði hún röddina

og talaði í hálfum hljóðum.

„Vinkonur mínar eiga vatnsból-

ið sitt framan undir steininum,

og ég sá þær áttu bágt með að

ná í vatn í morgun. Þú ert bú-

inn að róta svo til moldinni. Ég

skal sjá _um að það komi þér

eða þínum ekki að sök ef þú

lætur ekki gera meira". Við

gengum að steininum og sýndi

hún mér hvar vinkonur sínar

tækju vatnið. Enginn vökvi sást.

Ég sótti mér skóflu og stakk

holu niður með steininum —

rúmlega skóflustungu. Kom þá

í ljós bleyta, og síðan vatn. Svo

setti ég steinaröð innan í holuna

og dýpkaði hana svo lítið, og

fórum við svo frá steininum og

áttum   meira   tal   saman,   sem

13