Austurstræti

						AUSTURSTRÆTI

kúnni sinni 50 pund af töðu í

mál og svo nokkuð til viðbót-

ar, sem hann segði engum, og

það væri síld. Þeir sem á frá-

sögn hans heyrðu, fóru að efast

um að kýrin gæti torgað svona

mikilli fóðurgjöf. Brást hann

þá reiður við og spurði þá, sem

áttu tal við hann: „Vogið þið

ykkur að rengja sykurvigtiria í

búðinni? Ég get svarið það, ég

gef henni kúfaðan 50 punda

sykurkassa í mál og hún sleik-

ir það upp í skít".

Eitt sinn var Jón staddur á

fiskiskútu norður í Strandabugt,

var hann þá sendur niður í lest

og átti að hringa þar niður

trossu. Skipstjórinn kom þá

fram á lúgukantinn og kallaði

til hans að hann bæri sig ekki

rétt að þessu, hann ætti að

hringa trossuna niður sólarsinn-

is. Kallaði Jón þá upp úr lest-

inni: „Hvernig í ósköpunum á

ég að vita hvernig sólin gengur

hér norður í Strandabugt og

það niður í lest".

öðru sinni var Jón staddur

úti á Barðagrunni. Það er eitt

af beztu fiskimiðum Vestfjarða.

Var vel um fisk, og menn í

góðu skapi yfir feng sínum. —

Morðinginn   sem  söng*

Hann söng lög úr óper-

unni Tosca, eftir að

dauðadómurinn hafði

verið kveðinn upp.

Þetta skeði við réttarhöld í

Belgrad nýlega. Ungur maður,

sem dæmdur var til dauða

og setið hafði hljóður með-

an á því stóð, reis skyndilega á

fætur er dómarinn hafði lokið

máli sínu, hneigði sig djúpt og

virðulega fyrir áhorfendum,

dró að sér andann djúpt og

byrjaði svo allt í einu að syngja

turn-aríuna úr Tosca, með hárri

og glæsilegri röddu. — Það sló

dauðaþögn á salinn og allir

hlustuðu undrandi og stórhrifn-

ir þar til fangaverðirnir, sem

einnig voru gagnteknir áttuðu

sig og stöðvuðu sönginn með

því að grípa fangann og fara

með hann út úr réttarsalnum.

En fólk fór heim með tárin í

augunum.

Barðagrunn er eitt af djúpmið-

unum. Hrópar þá Jón upp yfir

sig og segir: „Það vildi ég óska

að ísland væri komið út í hafs-

15